Pismo automatyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pismo automatyczne (psychografia, ideogram [pojęcie stworzone przez parapsychologa Ingo Swanna[1]]) - proces (a także rezultat) pisania, którego osoba pisząca nie uważa za swoje dzieło, lecz za coś pochodzącego z podświadomości lub z jakiegoś źródła zewnętrznego lub ze źródła duchowego[2].

Jest uważane za zjawisko paranormalne, formę channelingu, czyli przekazu pozazmysłowego pochodzącego z zaświatów, w której medium po wejściu w trans przekazuje przesłanie istoty duchowej lub pozaziemskiej na piśmie. Choć pisane ręką medium, słowa pojawiają się na papierze prawdopodobnie bez udziału jego świadomości i często po wyjściu z transu są dla niego zaskoczeniem.

Pisanie automatyczne wykorzystują ezoterycy, spirytyści, osoby powiązane z ruchem New Age. Pojawia się ono również w działaniach medium, np. w CRV. Nie znajduje ono poparcia naukowego i jest przez nastawionych racjonalistycznie sceptyków uważane za pseudonaukę. Pismo automatyczne jest stosowane w spirytyzmie jako jedna z metod kontaktu z duchami.

Pismem automatycznym - jak twierdzi Neale Donald Walsch - zostały napisane jego Rozmowy z Bogiem:

Kiedy skreśliłem ostatnie z mych gorzkich "pytań bez odpowiedzi" [do Boga] i chciałem odłożyć długopis, moja ręka zawisła nad kartką papieru, jakby przytrzymywana jakąś siłą. Nagle długopis zaczął sam z siebie się poruszać.(...) Dyktando to zajęło w sumie trzy lata (...) Odpowiedzi na przelane na papier pytania pojawiały się dopiero wtedy, gdy kończyłem pisanie i "odganiałem własne myśli". Często padały z taką prędkością, że nie mogłem nadążyć z pisaniem[3].

Przypisy

  1. Elmar R. Gruber: Tajny Świat Parapsychologii, ISBN 83-7245-271-1
  2. Lewis Spence: An Encyclopaedia of Occultism, Dover Edition 2003, s.56.
  3. N.D. Walsch, Rozmowy z Bogiem - księga pierwsza, Limbus, Bydgoszcz 2001, ISBN 83-7191-016-9, s.15-16.