Pluralis modestiae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pluralis modestiæ (łac. 'liczba mnoga skromności') – użycie w odniesieniu do siebie liczby mnogiej zamiast liczby pojedynczej, mające na celu pomniejszenie znaczenia własnej osoby czy własnych zasług w opisywanych wydarzeniach, wyprowadzanych wnioskach itp. Stosowane jest najczęściej w piśmie, przez autorów książek, rozpraw naukowych itp.

Odwrotną funkcję liczba mnoga pełni w pluralis majestatis.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

  • Owidiusz Nazo, (...) w którego Metamorfozach, jak wspomnieliśmy, znajduje się („wiekuje”) powieść o Peleuszu i Tetydzie, wygnany z Rzymu na rozkaz Augusta, zakończył dni swoje gdzieś w okolicach Dunaju i dlatego nazwany jest "zadunajskim". (A. Mickiewicz, objaśnienia do Sofijówki S. Trembeckiego)[1]
  • Nie chodzi przy tym o ogólną deklarację, że dzieło danego pisarza posiada takie czy inne związki z jego biografią, bo to jest – jak stwierdziliśmy powyżej – najzupełniej oczywiste (...). (J. Smulski, Autobiografizm jako postawa i jako strategia artystyczna. Na materiale współczesnej prozy polskiej)[2]
  • Po drugiej wojnie światowej fluktuacje były bardziej umiarkowane, boomy trwały dłużej, a zapaści krócej i były płytsze. Jednak, jak zauważyliśmy w poprzednim rozdziale, gdy stulecie zbliżało się ku końcowi, przeżyliśmy największy boom w ostatnim trzydziestoleciu (...) (Joseph E. Stiglitz, Szalone lata dziewięćdziesiąte)[3]
  • Że kobieta nie uznaje zasady racji, na to zwróciliśmy już uwagę. (Otto Weininger, Płeć i charakter)

Przypisy