Postępowanie uproszczone cywilne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Postępowanie uproszczone jest jednym z postępowań odrębnych, uregulowanych Kodeksem postępowania cywilnego. Przepisy dotyczące tegoż postępowania wprowadzono do KPC mocą ustawy z 2000.

Przedmiot postępowania[edytuj | edytuj kod]

Przepisy o postępowaniu uproszczonym stosuje się do określonej kategorii spraw, które są rozpatrywane przez sąd rejonowy. Są to następujące sprawy:

  • o roszczenia wynikające z umów (pod warunkiem, że wartość przedmiotu sporu nie przekracza 10 tys. zł; w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej - jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza kwoty 10 tys. zł);
  • o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu na wartość przedmiotu sporu wg art. 5051 kpc to jest tak długo, jak właściwy pozostaje sąd rejonowy, czyli jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przenosi 75 000 złotych.

Istota uproszczenia postępowania[edytuj | edytuj kod]

  • niedopuszczalna jest zmiana powództwa,
  • nie stosuje się przepisów o opinii biegłego,
  • możliwe jest zrzeczenie się prawa do wniesienia apelacji (gdy wszyscy uprawnieni zrzekną się prawa do wniesienia apelacji, wyrok uprawomocnia się),
  • apelację oprzeć można na zarzutach:
    • naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
    • naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (nie jest zatem konieczne, by miało rzeczywiście wpływ),
  • apelację sąd rozpoznaje w składzie jednego sędziego,
  • istnieje możliwość rozpoznania apelacji na posiedzeniu niejawnym (chyba że strona w apelacji bądź w odpowiedzi na apelację zażądała, by przeprowadzono rozprawę; sąd może poza tym rozpoznać apelację na posiedzeniu niejawnym, gdy zarzuty podniesione w apelacji są oczywiście bezzasadne),
  • sąd drugiej instancji nie przeprowadza co do zasady postępowania dowodowego (są jednakże dwa wyjątki: 1) sąd może dopuścić dowód z dokumentu, 2) sąd przeprowadza postępowanie dowodowe, gdy apelacja została oparta na późniejszym wykryciu okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać przed sądem pierwszej instancji).

Zobacz też: postępowanie upominawcze