Prędkość maksymalna (lotnictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prędkość maksymalna - największa prędkość, jaką może rozwinąć statek powietrzny w locie poziomym przy wykorzystaniu pełnego ciągu silnika[1]

Statek powietrzny będzie poruszał się z maksymalną prędkością w momencie, gdy opór aerodynamiczny będzie równoważony przez maksymalny ciąg silnika:
T_{max} = D \iff T_{max} = \frac{1}{2}\rho\cdot v_{max}^2\cdot S\cdot C_d \iff v_{max}=\sqrt{\frac{2T_{max}}{\rho C_d S}}

Wielkość prędkości maksymalnej wynika z jednej strony z:

  • mocy zespołu napędowego będącej do dyspozycji
  • aktualnego obciążenia (ładunek, paliwo)
  • konfiguracji statku powietrznego (np. podwieszony ładunek, uzbrojenie)

Z drugiej zaś strony jest ograniczana z uwagi na możliwość wystąpienia flatteru.

Stąd każdy statek powietrzny posiada tzw. prędkość Vne, której nie wolno przekroczyć.

Mówiąc o samolotach naddźwiękowych często jako określenie prędkości podaje się liczbę Macha (M).

Przypisy

  1. Milkiewicz, s. 142

Bibliografia [edytuj]

Antoni Milkiewicz: Praktyczna aerodynamika i mechanika lotu samolotu odrzutowego, w tym wysokomanewrowego. Warszawa: Wydawnictwo Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych, 2009. ISBN 978-83-61021-00-1.