Flatter
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Flatter (ang. flutter – trzepotanie) – rodzaj aeroelastycznych drgań samowzbudnych skrzydła, lotek (w stałopłatach), usterzenia lub łopat wirników nośnych (w wiropłatach) i budowli wystawionych na działanie wiatru (most Tacoma) powstających po przekroczeniu określonej prędkości zwanej prędkością krytyczną flatteru.
Drgania typu flatter ograniczają prędkość statku powietrznego (względem powietrza). Flatter jest niebezpieczny i bywa przyczyną katastrof lotniczych. Skutecznym sposobem zapobiegania flatterowi jest umieszczenie mas przeciwflatterowych na krawędzi natarcia płata.