Prawo Dollo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawo Dollohipoteza wysunięta przez francusko-belgijskiego paleontologa Louisa Dollo w roku 1890, mówiąca o nieodwracalności ewolucji.

Po raz pierwszy została sformułowana przez Dollo w brzmieniu „organizm nie jest w stanie powrócić nawet częściowo do formy uzyskanej przez przodków” (ang. An organism is unable to return, even partially, to a previous stage already realized in the ranks of its ancestors)[1].

Według tej hipotezy struktura czy też organ utracony w procesie ewolucji nie pojawi się ponownie w linii organizmów, których przodkowie organ ów utracili. Wśród zwierząt znanych jest co najmniej kilka przykładów łamiących to prawo (choć nie wszyscy autorzy się z tym zgadzają), np. ponowne wykształcenie zębów żuchwowych u żab z rodzaju Gastrotheca przed 5–17 mln lat, po tym, jak płazy bezogonowe utraciły zęby żuchwy przed co najmniej 230 mln lat[2].

Przypisy

  1. Dollo cytowany w: Ammonites indicate Reversal. „Nature”. 225, s. 1101–1102, 1970. doi:10.1038/2251101b0. 
  2. John J. Wiens. Re-evolution of lost mandibular teeth in frogs after more than 200 million years, and re-evaluating of Dollo's law. „Evolution”. 65 (5), s. 1283–1296, 2011. doi:10.1111/j.1558-5646.2011.01221.x.