Prawo Lewisa-Mogridge’a

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zakorkowana nowa droga w Brasilii

Prawo Lewisa-Mogridge’a – teoria opisująca natężenie ruchu samochodów i mówiąca, że poszerzanie dróg nie prowadzi do zwiększenia ich przepustowości, ponieważ ruch na takiej ulicy powiększa się tak, aby maksymalnie wypełnić nową (zwiększoną) przepustowość[1][2].

Zasada została opisana przez Davida Lewisa (1977, Estimating the influence of public policy on road traffic levels in greater London) i Martina Mogridge’a (1990, Travel in towns: jam yesterday, jam today and jam tomorrow?)[3]. Zgodnie z tą teorią zakładana przed poszerzeniem drogi poprawa przepustowości trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy[2][4], po czym korki zaczynają się tworzyć na drodze pomimo większej liczby pasów ruchu[4].

Zaobserwowane zostało także zjawisko zwiększenia przepustowości przy zwężeniu ulicy, dzięki zmniejszonej prędkości samochodów i tym samym większej gęstości pojazdów na drodze (mniejszych odstępów)[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wojciech Szymalski: Prawo Lewisa-Mogridge’a w Warszawie – wprowadzenie (pol.). Zielone Mazowsze, 2014-01-12. [dostęp 2014-02-01].
  2. 2,0 2,1 2,2 Maciej Skinderowicz: Prawo Lewisa-Mogridge’a, paradoks Braessa – czyli im więcej dróg tym większe korki (pol.). 2014-01-14. [dostęp 2014-02-01].
  3. Why reduced congestion is a weak argument for cycling (ang.). 2013-10-16. [dostęp 2014-02-01].
  4. 4,0 4,1 Jan Jakiel, Łukasz Oleszczuk: Prawo Lewisa – Mogridge’a (pol.). W: Rozwiązania transportowe w aglomeracjach [on-line]. SISKOM. [dostęp 2014-02-01]. s. 21.