Produkt strukturyzowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Instrument strukturyzowany (też produkt strukturyzowany lub produkt inwestycyjny) to instrument finansowy portfela inwestycyjnego o konstrukcji polegającej na złożeniu z instrumentów prostszych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Zwykle jest to sprzedawana przez banki oraz pośredników finansowych strategia inwestycyjna oparta na inwestowaniu powierzonych środków w różnorodne instrumenty finansowe, zwykle pochodne oparte na papierach wartościowych, opcjach, indeksach, walutach, emisjach długu, surowcach, metalach szlachetnych. Ze względu na ich charakter funkcjonalny produkty strukturyzowane są traktowane jako połączenie instrumentów oszczędnościowych i inwestycyjnych. Przykłady: lokata, produkt ubezpieczeniowy, obligacja, certyfikat inwestycyjny.

Przyjmuje się, że usługa finansowa musi spełniać kilka warunków, mieć następujące cechy:

  • ochrona kapitału (pełna lub częściowa – zwykle w definicji instrumentu zawarta jest gwarancja zwrotu kapitału [np. 100% inwestycji, z której potrącane są koszty dystrybucji), ale i wbudowany instrument pochodny,
  • zdefiniowany w dokumentach emisyjnych czas trwania inwestycji,
  • stopa zwrotu opisana w dokumentach emisyjnych – poprzez formułę z określeniem warunków.

Rynek instrumentów strukturyzowanych nie jest uregulowany – działają na zasadzie umowy cywilnej między emitentem a inwestorem, w której określone są ogólne zasady inwestowania oraz funkcje wypłaty z zysku lub emisji papierów wartościowych z określonym przenaczeniem inwestycjnym (obligacje zamienne, certyfikaty inwestycyjne, lokaty inwestycyjne). Takie papiery wartościowe są efektywnie opakowanymi zestawami innych instrumentów finansowych (emitowanych np. przez duże globalne instytucje finansowe).

Nie ma informacji o wielkościach emisji/sprzedaży, ani wystandaryzowanych zasad informacji o wynikach inwestycyjnych.

Inwestycje te przeznaczone są dla inwestorów zainteresowanych zwiększoną stopą zwrotu lub określonymi bazowymi inwestycjami, jednakże obarczone są także odpowiednio większym ryzykiem (w tym braku regulacji).

Zalety:

  • ochrona kapitału zainwestowanego,
  • specyficzne / brak regulacji podatkowych (udział w inwestycjach pośrednich),
  • czynniki specyficzne dla instrumentów pochodnych (lewarowanie, zwiększona stopa zwrotu).

Wady:

  • niezbywalność/niepłynność,
  • ryzyko kredytowe (forma kontraktu niezabezpieczonego z emitentem),
  • brak regulacji, w tym co do wyceny, szczegółowości opisu, informacji publicznych, nadzoru nad rynkiem,
  • instrument skomplikowany, stworzony w ramach inżynierii finansowej, przez podmiot specjalistyczny – trudno jest oszacować spodziewane wyniki w porównaniu z instrumentami standardowymi lub docelową inwestycją.

Według danych z września 2012 roku Polacy lokują 10 mld rocznie w produktach strukturyzowanych.[1]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]