QTH locator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świat dzieli się na 324 (18 ²) pola Maidenhead.

Locator – system lokatorów (ang.) Grid Square Locator lub Maidenhead Locator System (nazwa pochodzi od miejscowości Maidenhead położonej pod Londynem); opracowany po spotkaniu europejskich menedżerów VHF I Regionu IARU w roku 1980, oparty jest na współrzędnych geograficznych.

Opis systemu[edytuj | edytuj kod]

Pole IO podzielone na 100 kwadratów.

Świat podzielony został na 324 pola o wymiarach 20 × 10 stopni geograficznych. Siatka ma kształt kwadratów o rozmiarze 1° szerokości geograficznej i 2° długości geograficznej i wynosi w przybliżeniu 70 × 100 mil (na terenie USA). Każde duże pole oznaczone jest dwoma dużymi literami od A do R.

Każde duże pole lokatora podzielone jest na 100 mniejszych pól, zwanych kwadratami o wymiarach 2 × 1 stopień geograficzny. Kwadraty te oznaczono dwucyfrowymi liczbami poczynając od lewego dolnego rogu dużego pola (00), kończąc na prawym górnym rogu (99).

Na przykład w kwadracie FN31 znajduje się siedziba radiostacji głównej ARRLMaxim Memorial Station, W1AW.

Dalszy podział kwadratu, to podział na 576 pól o wymiarach 5 minut długości geograficznej x 2,5 minuty szerokości geograficznej, co odpowiada około 3 × 4 mile (na terenie USA). Pola te oznaczone są dużymi literami od AA do XX.

Przykładowy lokator składa się z:

  • dwóch dużych liter – JO
  • dwóch cyfr – 72
  • dwóch dużych liter – AX

co zapisuje się jako JO72AX.

Oznaczenie to pozwala określić położenie stacji na kuli ziemskiej z dokładnością do 2–3 kilometrów i wykorzystywane jest do określania odległości między radiostacjami oraz kąta azymutu w celu dokładnego ustawienia anteny kierunkowej.


Skład QTH lokatora.

Na jeszcze bardziej precyzyjne odwzorowanie lokalizacji, dwie dodatkowe cyfry były proponowane i ratyfikowane w rozszerzonym lokalizatorze, co w sumie dałoby osiem znaków, dzieląc kwadrat na mniejsze. Taka precyzja ma zastosowania w bardzo krótkich przęsłach komunikacyjnych. Poza tym, nie istnieje wspólna definicja, aby rozszerzać system dalej do mniejszych kwadratów. Najczęściej rozszerzenie lokatora odbywa się poprzez powtarzanie zmiennego subsquare i rozszerzonego kwadratu (numery bazowe 24 i 10).

Podsumowując:

  • Pierwsza para (pole) koduje się z podstawy 18, a litery "A" do "R".
  • Druga para (kwadrat) koduje z bazy 10 i cyfry "0" do "9".
  • Trzecia para (subsquare) koduje z bazy 24 i litery "A" do "X".
  • Czwarta para (rozszerzony kwadrat) koduje z bazy 10 i cyfry "0" do "9".
  • Piąty i kolejne pary nie są formalnie zdefiniowany, ale przy recyrkulacji algorytmu trzeciej i czwartej pary jest możliwe określenie: JN99XX99xx99

Na krótkofalarskich częstotliwościach VHF i UHF, pozycje są wskazywane według lokatorów do trzeciej pary (KO02MF). Bardziej precyzyjne raporty pozycji są bardzo rzadko stosowane.[1]

QRA locator[edytuj | edytuj kod]

DL-QTC 5/64, str. 310-311

Pierwowzorem systemu był opracowany przez niemieckiego krótkofalowca DL3NQ system QRA locator[2]; rozwinięty w roku 1959 dla VHF Working Group I Regionu IARU jako "standard lokalizacji". Oryginalnie QRA locator składał się z dwóch liter i dwóch cyfr (np. EM17). W roku 1963, w celu zwiększenia dokładności, po podzieleniu małego kwadratu na kolejne 9 mniejszych, dodano kolejną literę (np. EN43d).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. en.wikipedia.org
  2. Deutschland, 1958 von DL3NQ, DL-QTC 5/64 S.310