Reguła de Wahla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Reguła de Wahla – reguła słowotwórcza opracowana przez językoznawcę Edgara de Wahla i zastosowana w stworzonym przezeń sztucznym języku occidental. Służy ona do tworzenia pewnych form gramatycznych od innych (np. rzeczowników od czasowników).

Reguła[edytuj | edytuj kod]

Bezokoliczniki czasowników w języku occidental mają najczęściej końcówkę -ar albo -er. Rdzeń otrzymuje się w następujący sposób:

  1. Jeśli po usunięciu z bezokolicznika -r albo -er rdzeń kończy się samogłoską, dodać -t lub zmienić końcowe y na t: crea/r, crea/t-, crea/t/or; atiny/er, atin/t, atin/t/ion
  2. Jeśli końcowa spółgłoska rdzenia jest d lub r, zmienić ją na s: decid/er, deci/s-, deci/s/ion
  3. W pozostałych przypadkach, z sześcioma wyjątkami, usunięcie końcówki daje wymagany rdzeń: duct/er, duct-, duct/ion.

Owe sześć wyjątków to:

  1. ced/er, cess-
  2. sed/er, sess-
  3. mov/er, mot-
  4. ten/er, tent-
  5. vert/er, vers-
  6. veni/r, vent-

oraz czasowniki utworzone z nich za pomocą przedrostków.

Jako że reguła składa się z trzech części, często określana jest jako "trzy reguły de Wahla".

Czasowniki tworzy się z rzeczowników i przymiotników, usuwając końcówki i otrzymując rdzeń. Po dodaniu -r albo -er otrzymuje się w większości przypadków bezokolicznik: decora/t/ion, decora/t-, decora/r.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Reguła ta została zastosowana w języku occidental. Po ewentualnej modyfikacji możliwe jest zastosowanie tej reguły do tworzenia nowych form wyrazowych zwłaszcza w językach romańskich lub w tych, które zapożyczają słownictwo z języków romańskich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]