Resentyment

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Resentyment - pojęcie filozoficzne, oznaczające zjawisko tworzenia iluzorycznych wartości oraz ocen moralnych jako rekompensaty własnych niemocy i ograniczeń. Teorię resentymentu sformułował niemiecki filozof Fryderyk Nietzsche.

Pojęcie resentymentu jest najczęściej ilustrowane znaną bajką Ezopa o lisie i kwaśnych winogronach. Lis, który nie zdołał dosięgnąć winogron, odchodzi mówiąc, że I tak były kwaśne. W psychologii tego typu zachowanie jest nazywane dziecięcą reakcją na motywy, których realizacja została zablokowana.

W filozofii Nietzschego resentyment jest cechą charakterystyczną moralności niewolniczej. Wiąże się on z urazą wobec świata, żalem do życia, które nie spełnia oczekiwań. Moralność niewolnicza jest reaktywna, gdyż za dobre uznaje własne cnoty moralne, a za złe cnoty, których nie może osiągnąć. W ten sposób pozwala ona słabym uszlachetnić swoją słabość i zemścić się na silnych jednostkach. Jej wcieleniem jest, według Nietzschego, moralność chrześcijańska.

Słowo resentyment pochodzi od francuskiego ressentiment. Słownik Wyrazów Obcych PWN definiuje je jako niezadowolenie, niechęć, uraza.[1]

Przypisy

  1. Słownik Wyrazów Obcych PWN, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1978, s. 645.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia PWN, Tom 3, Warszawa 1991, s. 154.
  • Psychologia, Abraham P. Sperling, Zysk i S-ka Wydawnictwo, s. 300-301.