Rozkaz (informatyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rozkaz – w informatyce i programowaniu to pojedyncza operacja centralnej jednostki obliczeniowej określona przez zestaw rozkazów danej architektury. Jest ona przekazywana procesorowi, który ją wykonuje, po czym zapisuje wartość wynikową lub ustawia flagę błędu, jeżeli wystąpił. W szerszym pojęciu, rozkaz może być elementem programu wykonywalnego, takiego jak kod bajtowy.

Na tradycyjnych architekturach rozkaz składa się z kodu operacji określającego rodzaj rozkazu, jak na przykład "zapisz wartość do rejestru" i zero lub więcej operandów, które mogą określać rejestry procesora, adres pamięci czy po prostu dane.

Na architekturach VLIW, do których należy wiele mikroprogramów, kilka jednoczesnych operacji i operandów może być zapisana za pomocą jednego rozkazu, co pozwala procesorowi na równoległe wykonywanie operacji przy pomocy kilku jednostek wykonawczych.

Rozmiar czy długość rozkazu może się wahać od jedynie 4 bitów jak w niektórych mikrokontrolerach do nawet wielu setek bitów jak w niektórych systemach VLIW. Długość rozkazu w większości nowych procesorów używanych w komputerach osobistych, mainframe'ach i superkomputerach waha się od 16 do 64 bitów. W niektórych architekturach, np. w RISC rozkazy mają ustaloną długość, zwykle odpowiadającą długości słowa maszynowego.

Rozkazy tworzące program rzadko są używane przez programistów bezpośrednio poprzez ich wewnętrzną, liczbową reprezentację – zwykle generowane są przez asembler lub, znacznie częściej, przez kompilator języka wysokiego poziomu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]