Słuch absolutny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Słuch absolutny, słuch doskonały – rzadko spotykana ludzka umiejętność rozpoznawania lub odtwarzania nut bez korzystania z zewnętrznego odniesienia, czyli inaczej trwała pamięć pewnych specyficznych właściwości dźwięków, akordów czy tonacji, która umożliwia ich rozpoznawanie bez odwoływania się do dźwięku wzorcowego. Jest on preferowany, choć niewymagany przy edukacji muzycznej[1].

Jest to rzadko spotykana wśród ludzi wrodzona umiejętność rozpoznawania bezwzględnej wysokości dźwięku jedynie na podstawie jego percepcji sensorycznej, bez porównywania z innym dźwiękiem, czy też innej spekulacji intelektualnej. Jest związany z rozbudowanymi koniuszkami nerwów słuchowych, a także oznacza rozszerzoną skalę słuchu człowieka (tzn. rozpoznawania kilku dźwięków równocześnie).

Słuch absolutny w praktyce[edytuj | edytuj kod]

Słuch absolutny można wykryć u dziecka kształconego muzycznie w wieku od 4 do ok. 12 lat. Przez wielu uważany jest za uciążliwość, utrudnia bowiem wokalistom śpiewanie z nut i jednoczesną transpozycję do innej tonacji, strojenie instrumentów muzycznych do innego dźwięku A (np. 438 Hz), a dla niektórych nawet uczucie dyskomfortu podczas słuchania znanej im piosenki w innej tonacji. Z wiekiem może ulegać zatracaniu, choć nie zdarza się to często.

Nauka słuchu absolutnego[edytuj | edytuj kod]

Wiele osób z rozwiniętym słuchem muzycznym może wypracować zdolność rozpoznawania tonacji utworu, a czasem nawet pojedynczych dźwięków za pomocą ich barwy czyli ułożenia szeregu alikwotów (tony składowe). Istnieją sprawdzone metody nauczania słuchu absolutnego praktykowane w wielu uczelniach muzycznych na całym świecie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło słuch absolutny w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Ulrich Michels: Atlas muzyki Tom I. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2002, s. 21. ISBN 83-7255-085-9.