Shōrinji Kenpō

Shōrinji Kenpō – sztuka walki przeniesiona z Chin na wyspy Japońskie przez licznych mnichów uciekających przed prześladowaniami kolejnych cesarzy. Od Shorinji (japońska nazwa Shaolin) różni się miejscem treningu. Shaolin kempo jest odmiana południowej – miękkiej – szkoły Shaolin, podczas gdy Shōrinji jest szkołą twardszą, północną. Obie szkoły posiadają terminologię japońską, ze względu na obecny kraj pochodzenia, ale także ze względu na dużą w owym czasie liczbę narzeczy i dialektów w Chinach. Mistrzem Shaolin kenpō jest Wen Lanshi, jego uczniem był Doshin So (czyli Michiomi Nakano, ur. w 1911 r. w prefekturze Okayama).

Doshin So założył wiele szkół Kempo, ale nie pilnował "czystości" stylu, wiec powstało wiele jego odmian, przed śmiercią próbował ponownie scalić Kempo w jedną sztukę, ale nie zdążył, zajmuje się tym obecnie jego córka.

So Doshin stworzył swój system w oparciu o techniki chińskiej sztuki walki rodem z klasztoru Shaolin, których uczył się przebywając w Chinach i Mandżurii oraz japońskiego jujutsu ze szkoły Hakko, której techniki bazowały na aiki-jujutsu szkół Daito i Takeda. Podłoże duchowe tego systemu jest z założenia ateistyczne, oparte na praktyce zazen. Nie istnieje w Shōrinji Kenpō rywalizacja sportowa. Celem ataku są miejsca wrażliwe na ciele przeciwnika. Stosuje się uderzenia i kopnięcia, a do neutralizacji ataków rzuty i dźwignie, a także bloki. Istnieją ćwiczenia aktywujące wybrane punkty na ciele dla jego rozluźniania zwane seiho. Od 1972 roku So Doshin przemianował swój system na Nippon Shōrinji Kenpō po przegraniu procesu sądowego z Chińczykami, którzy byli przeciwni podkreślaniu przez So Doshina związków z Chinami.

Biografia

• Donn F. Draeger "Współczesne Bujutsu i Budo" (ISBN 83-89332-29-9)
• Fumon Tanaka "Sztuki Walki Samurajów" (ISBN 83-89332-14-0)