Siarhiej Lachowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Siarhiej Lachowicz
Pseudonim White Wolf
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1976
Witebsk
Obywatelstwo Białoruś
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 31
Zwycięstwa 25
Przez nokauty 16
Porażki 6
Remisy 0
Nieodbyte 0
Dorobek medalowy

Siarhiej Lachowicz, biał. Сяргей Ляховіч (ur. 29 maja 1976 w Witebsku) – białoruski bokser wagi ciężkiej, były mistrz świata organizacji WBO w kategorii ciężkiej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Jako amator przegrał tylko 15 ze 160 stoczonych walk. W 1996 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, ale przegrał już w swojej pierwszej walce z późniejszym srebrnym medalistą, Paea Wolfgrammem[1]. W 1997 roku zdobył brązowy medal w kategorii superciężkiej na mistrzostwach świata w Budapeszcie. W walce o finał przegrał z późniejszym złotym medalistą, Giorgi Kandelakim[2].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Zawodową karierę rozpoczął pod koniec 1998 roku. Pierwszą porażkę zanotował w czerwcu 2002 roku, w swojej szesnastej walce. Został znokautowany w dziewiątej rundzie przez Amerykanina Maurice Harrisa. W grudniu 2004 roku pokonał na punkty Dominicka Guinna. Po tej walce Lachowicz miał prawie półtoraroczną przerwę w boksowaniu.

W kwietniu 2006 roku dostał szansę walki o mistrzostwo świata organizacji WBO z Lamonem Brewsterem. Białorusin wygrał, mimo iż w siódmej rundzie upadł na jedno kolano i był liczony[3]. Już w następnej walce Lachowicz stracił swój mistrzowski pas, przegrywając w niecodziennych okolicznościach z Shannonem Briggsem. Po jedenastu rundach Białorusin wygrywał na punkty u wszystkich trzech sędziów. Jednak w dwunastej rundzie Amerykanin najpierw położył go na deski, a po wznowieniu walki znokautował w taki sposób, że Lachowicz wypadł z ringu i znalazł się na stole sędziowskim. Sędzia przerwał walkę na sekundę przed końcem ostatniej, dwunastej rundy. Gdyby Białorusin dotrwał do końca pojedynku, obroniłby pas mistrzowski[4].

16 lutego 2008 roku stoczył pojedynek eliminacyjny z Rosjaninem Nikołajem Wałujewem, którego stawką była możliwość walki z mistrzem świata federacji WBA, Ruslanem Chagayevem. Lachowicz przegrał walkę zdecydowanie na punkty[5].Bialorusin wygrał dwie kolejne walki, a następnie 27 sierpnia 2011 roku przegrał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie z Robertem Heleniusem. W drugiej rundzie Bialorusin po jednym z ciosów doznał złamania nosa[6].

W marcu 2012 roku podjął próbę powrotu na ring, przegrał jednak przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie z Bryantem Jenningsem[7]. W następnej walce w sierpniu 2013 roku został znokautowany już w pierwszej rundzie przez Deontaya Wildera[8].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 26.Olympic Games - Atlanta, USA - July 20 - August 4 1996 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2013-07-15].
  2. 2,0 2,1 9.World Championships - Budapest, Hungary - October 18-26 1997 (ang.). Amateur Boxing Results. [dostęp 2013-07-15].
  3. 3,0 3,1 Graham Houston: Sergei Liakhovich W12 Lamon Brewster (ang.). Fightwriter.com, 2006-04-02. [dostęp 2013-07-15].
  4. 4,0 4,1 Briggs wins WBO heavyweight crown (ang.). BBC Sport, 2006-11-05. [dostęp 2013-07-15].
  5. 5,0 5,1 Karl Freitag: Valuev dominates Liakhovich! (ang.). Fightnews.com, 2008-02-16. [dostęp 2013-07-15].
  6. 6,0 6,1 More on Povetkin-Chagaev (ang.). Fightnews.com, 2011-08-28. [dostęp 2013-07-15].
  7. 7,0 7,1 Mariano A. Agmi: Judah, Adamek, Jennings victorious (ang.). Fightnews.com, 2012-03-24. [dostęp 2013-07-15].
  8. 8,0 8,1 Miguel Maravilla: Wilder-Lyakhovich Full Report & Photo Gallery (ang.). Fightnews.com, 2013-08-12. [dostęp 2013-08-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]