Solilokwium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Solilokwium albo soliloquium (etym. łac. solus loqui, mówić samemu) – sceniczna rozmowa z samym sobą, monolog niewypowiedzianych rozmyśleń i refleksji, których celem jest określenie własnej postawy. Stosowany najczęściej w dramacie.

Za wzór tej formy uznawane są Soliloquia św. Augustyna.

Solilokwium a monolog wewnętrzny[edytuj | edytuj kod]

Główna różnica względem monologu wewnętrznego tkwi w świadomości istnienia realnego odbiorcy, do którego adresowane jest wystąpienie. Z tego powodu wypowiedź jest znacznie bardziej składna i spójna, może sięgać po elementy retoryki i w znacznie większym stopniu skupia się na przedstawieniu nieznanych odbiorcom faktów i wydarzeń (w przeciwieństwie do monologu wewnętrznego, w którym to postać obraca się w sobie znanych kontekstach, często chaotycznie pozlepianych)[1].

Przypisy

  1. Hobert Humphrey, Strumień świadomości - techniki, tłum. Stefan Amsterdamski, Pamiętnik Literacki LXI, 1970 z. 4