Sorbona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sorbona
La Sorbonne
Sorbona
Data założenia 1253
Państwo  Francja
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Sorbona
Sorbona
Ziemia 48°50′55″N 2°20′36″E/48,848611 2,343333Na mapach: 48°50′55″N 2°20′36″E/48,848611 2,343333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Sorbona (fr. La Sorbonne) − tradycyjna nazwa historycznego uniwersytetu paryskiego założonego w 1257 roku, jednego z najstarszych i najbardziej znanych w Europie.

Patronką uczelni jest Katarzyna Aleksandryjska.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Plac i kaplica Sorbony na początku XIX w.

Uniwersytet paryski był modelem dla innych średniowiecznych uniwersytetów. Pierwotnie został on utworzony jako miejsce spotkań fakultetu teologii, jako Collège de Sorbonne przez Roberta de Sorbon, kapelana i spowiednika króla Ludwika IX. W tamtym czasie na Sorbonie studiowało tylko dwudziestu studentów.

De Sorbon założył najpierw stowarzyszenie, którego członkowie bezpłatnie uczyli ubogich. W 1250 królowa Blanka darowała dom stowarzyszeniu. W 1258 r. zebrano środki, pozwalające zapewnić naukę i utrzymanie 16 studentom. Stowarzyszenie przyjmowało także zamożnych lecz za opłatą, byli to socii non bursales. W początkach wykładano na Sorbonie tylko teologię. Niektórzy nauczyciele specjalizowali się w kwestiach sumienia, co sprawiało, że ze wszystkich krajów Europy zasięgano jej rady w trudniejszych wypadkach. W 1259 papież Aleksander IV zatwierdził tę instytucję. W 1271 r. przyłączono do Uniwersytetu kolegium filozofii i humaniorów, które istniało do 1635[1].

Uniwersytet szybko zyskał reputację i już w XIII wieku gościł 20 tysięcy studentów z całej Europy, czyniąc Paryż stolicą nauki świata zachodniego. Do dzisiaj zagraniczni studenci stanowią znaczącą część wszystkich studentów uniwersytetu.

W 1231 roku papież Grzegorz IX wydał bullę Parens scientiarum, gdzie uznał niezależność od króla, biskupów i kanclerzy.

Sorbonę zamknięto w 1792, jako zbyt skostniałą jak na rewolucyjne czasy[2], a zajęcia mogły być prowadzone dopiero po objęciu władzy przez Napoleona[3].

23 czerwca 1894 roku baron Pierre de Coubertin zorganizował na Sorbonie międzynarodowy kongres, który doprowadził do utworzenia Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. W 1968 roku Sorbona była miejscem gwałtownych rozruchów studenckich znanych jako Paryski Maj, co po raz drugi w XX wieku doprowadziło do zamknięcia na pewien czas uczelni (po raz pierwszy stało się to po inwazji Niemiec na Francję w1940 roku).

Niezależność uczelni trwała do roku 1970, kiedy to za karę za protesty studenckie w roku 1968 Sorbonę podzielono na 13 osobnych uczelni[2]. Niektóre z nich w dalszym ciągu noszą nazwę Sorbona:

Uczelnie powstałe z podziału Uniwersytetu[edytuj | edytuj kod]

W 1970 roku dawny Uniwersytet w Paryżu został podzielony na trzynaście różnych uczelni:

Program dydaktyczny[edytuj | edytuj kod]

Sorbona kontynuując tradycje jednej z najstarszych uczelni, funkcjonuje na podstawie statusu prawnego uregulowanego w 1988 roku. Zakres prowadzonych kursów jest bardzo szeroki. Program składa się zasadniczo z trzech cyklów:

  • Cykl I: Diplôme d'Etudes Universitaires Générales, DEUG, dwa lata.
  • Cykl II: Licence (magisterium, jeden rok) oraz maîtrise (licencjat), MST dwa lata.
  • Cykl III:
    • Diplôme d'Etudes Supérieures Specialisées, DESS, jeden rok,
    • Diplôme d'Etudes Approfondies, DEA, jeden rok,
    • Doctorat, trzy lata, Habilitation a diriger des recherches[4].

Wydziały[edytuj | edytuj kod]

Jednostki ogólnouczelniane i międzywydziałowe[edytuj | edytuj kod]

Wejście do budynku uniwersytetu

Podstawowe statystyki[edytuj | edytuj kod]

Kampusy i budynki uniwersyteckie[edytuj | edytuj kod]

Sorbona na planie Paryża

Najstarszą cześć zabudowań Sorbony stanowi Chapelle de la Sorbonne z dwukondygnacyjną barokową fasadą i charakterystyczną kopułą. We wnętrzu kościoła znajduje się grobowiec kardynała Richelieu[3].

Po 1970 roku historyczny campus w Dzielnicy Łacińskiej, w 5ème arrondissement, został podzielony tak, aby mógł obsługiwać kilka uczelni.

Badania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Rektorzy[edytuj | edytuj kod]

Średniowieczny rektor Uniwersytetu Paryskiego, doktor Sorbony

Obecnym rektorem Sorbony jest François Weil, będący odpowiedzialny za cały system edukacji na Uniwersytecie. Jest przewodniczącym Komitetu Rektorów Ile-de-France (CORIF).

Funkcja rektora Uniwersytetu została stworzona za Napoleona dekretem z dnia 17 marca 1808. Każdy wydział znajduje się pod zwierzchnictwem prezydenta, który stoi na czele uczelni i kolegiów.

Kolejni rektorzy Sorbony[edytuj | edytuj kod]

1808-1815 - Louis de Fontanes, Wielki Mistrz z Uniwersytetu Cesarskiego,
1815-1820 - Przewodniczący Komisji Nauczania Publicznego,
1820-1821 - Przewodniczący Rady Królewskiej Instrukcji Publicznej,
1821-1824 - Dominique-Charles Nicolle,
1824-1920 - minister Instrukcji Publicznych, Wielki Mistrz Uniwersytetu, jest prezesem Sorbony. Był wspomagany przez przewodniczącego radzie Uniwersytetu w Paryżu[6]

Znani absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Do najznamienitszych należą

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą kobietą-profesorem na Sorbonie była Maria Skłodowska-Curie[8].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. F. J. HOLZWARTH: WIEKI ŚREDNIE. CZĘŚĆ DRUGA. PRZEWAGA NIEMIEC W EUROPIE W X WIEKU. CESARZE Z DOMU FRANKOŃSKIEGO I PAPIESTWO. CZASY WOJEN KRZYŻOWYCH.. T. IV: WIEKI ŚREDNIE. CZĘŚĆ DRUGA. PRZEWAGA NIEMIEC W EUROPIE W X WIEKU. CESARZE Z DOMU FRANKOŃSKIEGO I PAPIESTWO. CZASY WOJEN KRZYŻOWYCH.. Warszawa: Przegląd Katolicki, 1882, s. 722-726, seria: HISTORIA POWSZECHNA. [dostęp 22.12.2013].
  2. 2,0 2,1 Sorbona - kolebka francuskiej nauki (pol.). [dostęp 2013-12-22].
  3. 3,0 3,1 Barbara Górecka: Dzielnica Łacińska wokół Sorbony (pol.). 24 czerwca 2010. [dostęp 2013-12-22].
  4. Sorbona: Współpraca naukowa i studia (pol.). [dostęp 2013-12-22].
  5. Instytucje wspólnotowe i uniwersytety (fr.). [dostęp 2013-12-22].
  6. Bernadette Petit: Rektor i Kanclerz na uniwersytetach w Paryżu (fr.). [dostęp 2013-12-22].
  7. Uniwersytet Sorbona - marzenie ambitnych studentów (pol.). [dostęp 2013-12-22].
  8. Alicja Rupińska: Muzeum MSC: Oferta turystyczna (pol.). Polskie Towarzystwo Chemiczne, Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie. [dostęp 2013-12-22].