Blanka Kastylijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blanka Kastylijska
królowa Francji
Blanche de castille2.jpg
królowa Francji
Okres panowania od 1223
do 1226
Żona Ludwika VIII Lwa
regentka
Okres panowania od 1226
do 1236
Dane biograficzne
Urodzona 4 marca 1188
Palencja
Zmarła 26 listopada 1252
Ojciec Alfons VIII Szlachetny
Matka Eleonora Angielska
Mąż Ludwik VIII Lew
Dzieci Blanka,
Agnieszka,
Filip,
Alfons i Jan (bliźnięta),
Ludwik IX Święty,
Robert I d'Artois,
Filip,
Jan Tristan,
Alfons z Poitiers,
Filip Dagobert,
Stefan,
Izabela,
Karol I Andegaweński
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Ślub Blanki i Ludwika VIII w 1223 r.

Blanka Kastylijska, hiszp. Blanca de Castilla, fr. Blanche de Castille (ur. 4 marca 1188, zm. 26 listopada 1252) - córka Alfonsa VIII, króla Kastylii i Eleonory Angielskiej (córki Eleonory Akwitańskiej i króla Anglii Henryka II). Królowa Francji jako żona Ludwika VIII Lwa, święta Kościoła katolickiego (wspomnienie 1 grudnia)[1]

Królewska narzeczona[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Palencji, jako trzecia córka Alfonsa VIII Szlachetnego i Eleonory Angielskiej. Na mocy pokoju między królem Francji Filipem II Augustem i królem Anglii Janem Bez Ziemi, jej wujem, Blanka została zaręczona z następcą tronu Francji księciem Ludwikiem. Do Francji przywiozła ją jej babka, a matka króla Jana, Eleonora Akwitańska (zw. też Alienor), wiosną 1200. Alienor przybyła do Kastylii osobiście, mimo bardzo zaawansowanego wieku (miała wówczas 80 lat), by wyswatać z synem Filipa swoją wnuczkę. Początkowo planowano, by do Francji pojechała starsza, Urraka. Jednak dwunastoletnia Blanka, która przypominała swoją babkę z czasów młodości: miała te same rysy twarzy, długie brązowe włosy i "nieulękłe spojrzenie", bardziej przypadła do gustu Eleonorze Akwitańskiej. Posłużyła się ona podobno wymówką, że imię Urraka brzmi zbyt obco dla Francuzów, w przeciwieństwie do Blanki, czyli Blanche.

Blanka zamieszkała w zamku Château-Gaillard, ponieważ na ziemiach Filipa ciążył interdykt. 22 maja 1200 pokój został formalnie podpisany przez obie strony, a następnego dnia miał miejsce ślub Blanki i Ludwika. Odbył się w Portmort w Normandii, na prawym brzegu rzeki Sekwany (czyli na ziemiach króla Jana, a nie Filipa). Para udała się do swojej rezydencji na Ile de la Cité, w Paryżu.

Panowanie Ludwika VIII[edytuj | edytuj kod]

W 1216, po śmierci Jana Bez Ziemi, książę Ludwik postanowił przejąć tron Anglii i najechał na Anglię, ale spotkał się z olbrzymim oporem mieszkańców. Filip August odmówił prośbie syna o wysłanie mu pomocy i wtedy Blanka bardzo pomogła mężowi. Zatrzymała się w Calais i zorganizowała flotę pod dowództwem Eustachego Mnicha, oraz armię pod dowództwem Roberta de Courtenay. Nie udało im się zdobyć tronu Anglii, ale przynajmniej Ludwik mógł powrócić cało do Francji. Widać jej władczy charakter miał duży wpływ na delikatniejszy charakter jej męża, ale jednak nie znamy roli jaką odegrała podczas panowania Ludwika VIII w latach 1223-1226.

Regencja[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci Ludwika VIII Blanka została regentką Francji (najstarszy syn, następca tronu Francji, Ludwik, miał dopiero 12 lat, kiedy zmarł jego ojciec) oraz opiekunką pozostałych dzieci. Z Ludwikiem miała trzynaścioro dzieci:

Sześcioro z nich zmarło w dzieciństwie. Sytuacja Francji była niepewna, znaczna część terytorium mimo sukcesów Filipa II Augusta (odebranie Normandii, bitwa pod Bouvines) nadal znajdowało się pod panowaniem angielskim. Blance udało się zniszczyć ligę baronów, w 1226 i odeprzeć atak angielski, w 1230. Jej niespożyta energia i wysiłki by utrzymać stan posiadania korony francuskiej przysporzyło jej wielu wrogów, wśród których najważniejszymi byli: król Anglii Henryk III, jego matka Izabela z Angoulême oraz książę Bretanii Piotr I Mauclerc.

Ostatnie lata[edytuj | edytuj kod]

Ludwik IX szturmuje Damiettę

W 1236 przekazała wreszcie rządy synowi Ludwikowi IX Świętemu, ale w 1248 ponownie została regentką, na czas kiedy Ludwik był na krucjacie w Ziemi Świętej. W listopadzie 1252 będąc w Melun królowa ciężko zachorowała, została zawieziona do klasztoru Maubuisson-lès-Pontoise (obecnie Saint-Ouen-l'Aumône na przedmieściach Paryża), ale przeżyła tam tylko kilka dni. Zmarła 26 listopada i została tam pochowana[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Blanca (Blanche, Bianca) - Ökumenisches Heiligenlexikon (niem.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Agnieszka z Meran
Blason pays fr FranceAncien.svg Królowa Francji
1223-1226
Blason pays fr FranceAncien.svg Następca
Małgorzata Prowansalska