Springer spaniel angielski
| Springer spaniel angielski | |
 Springer spaniel angielski |
|
| Inne nazwy | English Springer Spaniel |
| Kraj patronacki | Wielka Brytania |
| Wymiary | |
| Wysokość | ok. 50 cm[1] |
| Masa | 22 - 24 kg[1] |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa VIII, Sekcja 2, nr wzorca 125 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Springer spaniel angielski – rasa psów należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów dowodnych, zaklasyfikowana do sekcji płochaczy. Typ wyżłowaty[1].
Spis treści |
[edytuj] Rys historyczny
Dawną różnorodną grupę psów określanych "spanielami lądowymi" podzielono na dwie grupy ze względu na wielkość - te większe nazwano springer spanielami (z ang. spring - płoszyć), gdyż służyły głównie do płoszenia zwierzyny dla sokolników; z momentem wprowadzenia broni palnej zaczęto od tych psów wymagać również aportowania. Pochodzi z linii hodowlanej wcześniej zwanej spanielem z Norfolk[2]. Uchodzi za przodka wszystkich rodzajów spanieli z wyjątkiem clumber spaniela[1].
[edytuj] Użytkowość
Wszechstronny pies myśliwski[1].
[edytuj] Zachowanie i charakter
Springer spaniel angielski jest psem posłusznym[1], opanowanym, dobrym aport, także z wody. Wobec obcych zachowuje się z rezerwą. Towarzyski, tolerujący dzieci.
[edytuj] Budowa
- głowa: dość szeroka, stop wyraźnie zaznaczony, bruzda pomiędzy oczami,
- oczy: ciemnoorzechowe, łagodne i uważne[1]; wadą jest widok trzeciej powieki,
- uszy: osadzone blisko głowy, na linii oczu, zwisające,
- tułów: silnie umięśniony, z dobrze rozwiniętą, głęboką klatką piersiową,
- ogon: nisko sadzony, noszony poziomo, dobrze owłosiony; (tradycyjnie - przycięty), aktualnie już nie cięty.
[edytuj] Szata i umaszczenie
Szata jest gładka, dość gęsta, średniej długości, przylegająca - chroniąca psa przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi. Dopuszcza się każdy kolor występujący u spanieli lądowych jednak najbardziej pożądane jest umaszczenie biało brunatny i biało czarne, także z podpalanymi plamami[1].
[edytuj] Zdrowie i pielęgnacja
Springer spaniel angielski potrzebuje regularnego ruchu - spaceru i wybiegania; sierść wymaga regularnej pielęgnacji. Ciężkie, zwisające uszy podatne są na stany zapalne. Zdarzają się też uczulenia, choroby oczu oraz dysplazja stawu biodrowego i łokciowego[2].
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 133. ISBN 83-7073-122-8.
- Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
- Wzorzec rasy. Ostatni dostęp: 2012-01
