Surcouf (1934)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Surcouf
Surcouf
Klasa okręt podwodny
Historia
Położenie stępki 1 października 1927
Wodowanie 18 listopada 1929
 Marine nationale
Wejście do służby 3 maja 1934
 Wolna Francja
Los okrętu zaginął w 1942
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

3200 t
4300 t
Długość 110 m
Szerokość 9 m
Prędkość maksymalna na powierzchni 18,5 węzła
Załoga 110
Napęd
na powierzchni silniki wysokoprężne
w zanurzeniu silniki elektryczne
Uzbrojenie
2 działa 203 mm (1xII)
2 działka 37 mm plot
4 wkm 13,2 mm plot
8 wyrzutni torped 550 mm
4 wyrzutnie torped 400 mm
Wyposażenie lotnicze
1 wodnosamolot rozpoznawczy Besson MB.411
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sylwetka
Surcouf submarine model.jpg

Surcouffrancuski okręt podwodny z okresu II wojny światowej, jedyna jednostka swego typu. Po wejściu do służby w 1934 roku był największym okrętem podwodnym świata (do czasu wejścia do służby japońskiego okrętu I-400). Został nazwany na cześć zmarłego w 1827 roku francuskiego korsarza Roberta Surcoufa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 20. Francja postanowiła wzmocnić swoją flotę "podwodnymi krążownikami" z silnym uzbrojeniem artyleryjskim, które były zdolne do walki z jednostkami nieprzyjaciela na powierzchni. Przyjęto maksymalny kaliber dział dopuszczalny traktatem waszyngtońskim. Planowano budowę trzech okrętów, ostatecznie powstał tylko jeden.

Projekt okrętu powstał we Francji w 1926 roku. Stępkę pod budowę "Surcoufa" położono 1 października 1927. Wodowanie okrętu nastąpiło 18 listopada 1929, zaś wejście do służby 3 maja 1934.

Po ataku Niemiec na Francję w maju 1940 roku będący w remoncie i nie w pełni sprawny okręt udał się do brytyjskiego portu Plymouth. 3 lipca 1940 w czasie operacji Catapult, tj. przejmowania kontroli nad francuskimi okrętami, zginęło dwóch brytyjskich oficerów i jeden Francuz. W sierpniu 1940 okręt został przekazany Marynarce Wojennej Wolnych Francuzów. W grudniu 1941 roku "Surcouf" przetransportował do Kanady admirała Émile'a Museliera.

Zatonięcie[edytuj | edytuj kod]

Przydatność operacyjna okrętu była problematyczna. Wyposażenie i uzbrojenie były niekompatybilne z brytyjskim, nie posiadano również części zapasowych. Francuzi pragnęli jednak zachować go w służbie głównie ze względów prestiżowych. W styczniu 1942 roku podjęto decyzję o skierowaniu okrętu na wody Oceanu Spokojnego celem ochrony francuskich posiadłości w Polinezji. Okręt zaginął podczas przebazowania w rejonie Kanału Panamskiego. Za przyczynę uważa się kolizję z amerykańskim frachtowcem SS "Thomson Lykes", która mogła mieć miejsce w nocy 18 lutego 1942 roku. Wątpliwości budzą jednak stosunkowo niewielkie uszkodzenia poniesione przez jednostkę nawodną. Inna wersja wydarzeń zakłada pomyłkowe zatopienie "Surcoufa" przez amerykańskie samoloty, które kilka dni później atakowały duży, niezidentyfikowany okręt podwodny. "Surcouf" zaginął wraz z całą, 130-osobową, załogą. Był to najtragiczniejszy w historii (pod względem liczby ofiar) wypadek z udziałem okrętu podwodnego. Wrak znajduje się na głębokości 3000 metrów na pozycji 10°40′00″N 79°32′00″W/10,666667 -79,533333

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Paul Kemp: Swój czy wróg : przypadkowe ostrzelania na morzu 1939-45. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2003. ISBN 9788373013346.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]