Szamot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Szamot – materiał ceramiczny otrzymywany przez wypalenie gliny lub łupków i zmielenie otrzymanego produktu[1].

Proces produkcji polega na formowaniu, suszeniu i wypalaniu. Wyroby szamotowe cechują się dużą odpornością na szybkie zmiany temperatury. Po wymieszaniu z plastyczną gliną ogniotrwałą, szamot używany jest do wyrobu ogniotrwałych materiałów, np. okładzin stosowanych w kaflowych piecach domowych, paleniskach, piecach przemysłowych itp.

Zaprawa szamotowa jest to mieszanka szamotu i gliny surowej oraz dodatków w postaci 0,15 kg cementu portlandzkiego i szkła wodnego. Zaprawa służy do łączenia cegieł i płyt szamotowych. Zaprawa szamotowa bez dodatku cementu i szkła wodnego nie ma środków wiążących, a łączenie cegieł następuje na skutek spieczenia jej w temperaturze 1000 °C, do wykonania spoin, które nie osiągają temperatur powyżej 1000 °C stosuje się dodatki cementu oraz szkła wodnego w celu poprawy wiązania.

Przypisy

  1. glinokrzemianowe wyroby. W: Encyklopedia techniki. Chemia. Warszawa: WNT, 1965, s. 254–255.