Szmer Austina Flinta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szmer Austina Flinta (ang. Austin Flint murmur, Flint's murmur/symptom) – cichy, mezodiastoliczny (śródrozkurczowy) szmer względnego zwężenia zastawki mitralnej, spotykany w długotrwałej niedomykalności zastawki aortalnej[1]. Powstaje wskutek cofania się krwi z aorty i uderzania strumienia krwi o wsierdzie lewego serca[2][3]. Klasyczne objaśnienie szmeru mówi, że powstaje on, gdy cofający się strumień krwi uderza o przedni płatek zastawki dwudzielnej przy jednoczesnym zmieszaniu wstecznego strumienia krwi przez zastawkę aortalną i fizjologicznego strumenia krwi przez zastawkę mitralną. Opisany przez amerykańskiego lekarza Austina Flinta w 1862 roku[4][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 23. ISBN 83-7430-031-0.
  2. Landzberg JS, Pflugfelder PW, Cassidy MM, Schiller NB, Higgins CB, Cheitlin MD (1992). "Etiology of the Austin Flint murmur". J. Am. Coll. Cardiol. 20 (2): 408–13. PMID 1634679
  3. Weir RA, Dargie HJ (2008). "Austin Flint Murmur". N Engl J Med 359 (10): e11. DOI:10.1056/NEJMicm072437 PMID 18768939
  4. Flint A. On cardiac murmurs. American Journal of the Medical Sciences 44, ss. 29–54 (1862)
  5. Flint's murmur or symptom w bazie Who Named It (ang.)

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.