Taimiao

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Taimiao w Pekinie
Taimiao – Pawilon Przedni
Taimiao – Pawilon Przedni
Państwo  Chiny
Miejscowość Pekin
Wyznanie
Historia
Data budowy 1420
Dane świątyni
Stan obecny Ludowy Pałac Kultury
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Taimiao w Pekinie
Taimiao w Pekinie
Ziemia 39°54′35,87″N 116°23′36,75″E/39,909964 116,393542Na mapach: 39°54′35,87″N 116°23′36,75″E/39,909964 116,393542
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Taimiao (太庙, pinyin Tàimiào; Świątynia Cesarskich Przodków) – dawna świątynia w Pekinie, położona po wschodniej stronie drogi łączącej Bramę Niebiańskiego Spokoju z Zakazanym Miastem, w której do upadku monarchii składano ofiary zmarłym cesarzom. Obecnie mieści się w niej Ludowy Pałac Kultury. Cały kompleks zajmuje powierzchnię 200,000 m²[1].

Świątynię wzniesiono w 1420 roku. Jej układ architektoniczny został pomyślany jako odwzorowanie układu pałacu cesarskiego w Zakazanym Mieście, z bramą i rzeczką o siedmiu mostkach włącznie. Składa się z trzech następujących po sobie dziedzińców oddzielonych murem, na których wznoszą się pawilony[2]. W głównym, wznoszącym się na trzystopniowym tarasie Pawilonie Przednim, cesarze pięć razy do roku oraz z okazji ślubów i koronacji składali ofiary zmarłym przodkom. W Pawilonie Środkowym przechowywane były tabliczki z imionami zmarłych.

W latach 20. XX wieku teren Taimiao został zamieniony w park miejski[3]. W 1951 roku ulokowano tu siedzibę Ludowego Pałacu Kultury, a historyczne wnętrza zaadaptowano na potrzeby biblioteki, sali wystawowej, teatru i hali sportowej[4].

Przypisy

  1. Beijing Workers Cultural Park (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 22 lutego 2010].
  2. The Imperial Ancestral Temple (ang.). english.people.com.cn. [dostęp 18 lutego 2010].
  3. Imperial Ancestral Temple (ang.). beijingtouree.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  4. Working People's Cultural Palace (ang.). china.org.cn. [dostęp 18 lutego 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesław Olszewski: Chiny. Zarys kultury. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2003, s. 297. ISBN 83-232-1272-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]