Pekin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy stolicy Chin. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Pekin
Centrum biznesowe Pekinu
Centrum biznesowe Pekinu
Państwo  Chiny
Prowincja Pekin
Burmistrz Guo Jinlong
Powierzchnia 16 808 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

19 612 368 [1]
1167 os./km²
Nr kierunkowy 010
Kod pocztowy 100000–102600
Tablice rejestracyjne 京A, C, E, F, H, J, K, L, M, N, P
京B (taksówki)
京G, Y (przedmieścia)
京O (policja)
京V (na czerwono) (przedstawiciele władzy i wojska)
Podział miasta 18 okręgów administracyjnych, 273 okręgi miejskie
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Pekin
Pekin
Ziemia 39°55′N 116°23′E/39,916667 116,383333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Pekin w Wikicytatach
Wikisłownik Hasło Pekin w Wikisłowniku
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa
Portal Portal Chiny

Pekin (chiń. 北京, pinyin: Běijīng; [peɪ˨˩ t͡ɕiŋ˥] i) – stolica Chińskiej Republiki Ludowej oraz jedno z czterech miast wydzielonych, podlegające bezpośrednio władzom kraju. Od północy, zachodu i południa graniczy z prowincją Hebei, a od wschodu z miastem wydzielonym Tiencin.

Pekin jest drugim, po Szanghaju, miastem Chińskiej Republiki Ludowej pod względem liczby ludności. Miasto wydzielone liczyło 31 grudnia 2009 roku 19 618 368 mieszkańców[1], z czego samo miasto ok. 8 mln.

Miasto pełni funkcję największego ośrodka politycznego, oświatowego i kulturalnego kraju. Wielki ośrodek gospodarczy z rozwiniętym przemysłem maszynowym, samochodowym, taboru kolejowego, elektronicznym, chemicznym, rafineryjnym, spożywczym, włókienniczym oraz hutnictwem żelaza. Krzyżują się tu ważne linie kolejowe i drogi samochodowe.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Pekin oznacza dosłownie Północna Stolica. Stolice państw Azji Wschodniej często mają w swojej nazwie wyraz stolica. Przykładami mogą być: Nankin, dawna stolica Chin (oznacza dosłownie Południowa Stolica), Tokio w Japonii oraz Tonkin (obecnie Hanoi) w Wietnamie (obydwie nazwy miast znaczą Wschodnia Stolica). Również dawna stolica Japonii, Kioto, oraz Gyeongseong (obecnie Seul) w Korei Południowej po przetłumaczeniu dadzą wyraz Stolica.

Nazwa Pekin była wiele razy zmieniana. Między 1928 a 1949 rokiem miasto nazywało się Beiping (北平), co oznaczało Północny Pokój.

Yanjing (燕京) to nieoficjalna nazwa miasta, używana podczas panowania dynastii Zhou. Obecnie tę nazwę nosi miejscowe piwo. Marco Polo w swoich relacjach nazwał Pekin z mongolska Cambaluc (pol. Chanbałyk).

Pozostałe nazwy stolicy są opisane w dziale Historia.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stary Pałac Letni w Pekinie według europejskiego rysownika
Widok na Zakazane Miasto
Mapa Pekinu z 1875 roku
Plan Pekinu z 1912 roku

Historia miasta jest bardzo długa i sięga I tysiąclecia p.n.e., kiedy było stolicą państwa Yan. Za czasów dynastii Tang i Song miasto podupadło, aż w końcu podzieliło się na mniejsze miasteczka. Liczni poeci pisali poematy na temat upadającego miasta.

W XXII w. było stolicą dynastii Kitanów jako Nanjing. W późniejszym czasie stało się jednym z trzech stołecznych ośrodków Dżurdżenów pod nazwą Zhongdu (中都).

Siły zbrojne Mongołów w 1215 r. zniszczyły miasto. W 1267 r. wnuk Czyngis-chana, Kubilaj odbudował miasto, które stało się stolicą jego imperium. Nadał mu nazwę Dadu (大都), co oznacza Wielka Stolica. Kubilaj wolał umieścić swoją stolicę w Pekinie, niż w środkowej części Chin, ponieważ miasto było ośrodkiem handlowym. Kubilaj chciał także, aby jego imperium przypominało Chiny. Był to prawdziwy początek współczesnej roli miasta. Marco Polo podczas swoich podróży nazwał miasto Cambaluc (spolszczenia: Chanbałyk, Kanbałyk). Dadu była położona w dzisiejszej północnej części miasta, gdzie do dziś zachowały się fragmenty murów miejskich i wież strażniczych.

W 1403 r. cesarz z dynastii Ming, Yongle, zmienił nazwę miasta na Beijing co oznacza Północna Stolica.

Zakazane Miasto wybudowano (w latach 1406–1420). Plac Tian’anmen został zbudowany również w tym czasie. Jednak był wiele razy niszczony. Obecny kształt placu pochodzi z 1651 r.

W 1927 r., kiedy władze Republiki Chińskiej przeniosły swą stolicę do Nankinu, miasto straciło na znaczeniu. W 1928 r. nazwę przemianowano na Beiping (北平), aby nie oznaczała już Północna Stolica.

Podczas wojny chińsko-japońskiej miasto (od 29 lipca 1937 r.) było okupowane przez Japonię. Podczas tej okupacji miasto znów nazywało się Beijing i było stolicą marionetkowego państwa stworzonego przez Japonię. 15 sierpnia 1945 r. Japończycy opuścili miasto, a nazwa znów została zmieniona na Beiping.

Podczas chińskiej wojny domowej 31 stycznia 1949 r. komuniści wkroczyli do miasta. 1 października tego samego roku, na placu Tian’anmen, Mao Zedong ogłosił powstanie Chińskiej Republiki Ludowej. Już kilka dni wcześniej podczas obrad Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin nazwa Beiping została ponownie zamieniona na Beijing.

W tym też czasie miasto zyskało większą powierzchnię – przyłączono do niego liczne okoliczne wioski i miasteczka.

Podczas kolejnej reformy ekonomicznej (za rządów Deng Xiaopinga) powierzchnia Pekinu została bardzo rozszerzona. Przedtem granice miasta kończyły się na drugiej i trzeciej obwodnicy. Wtedy poszerzono je aż do 5 obwodnicy. Wiele nowych dzielnic włączonych do miasta pozostało jednak regionami typowo rolniczymi. Oprócz dzielnic rolniczych na nowych terenach zaczęły się rozwijać dzielnice o charakterze handlowym albo przemysłowym.

W 1989 r. na placu Tian’anmen miał miejsce masowy protest młodzieży przeciwko rządowi. Demonstrujący domagali się demokratyzacji życia. 4 czerwca tego samego roku wojsko krwawo stłumiło demonstracje.

Wraz z rozwojem nowoczesnej metropolii zaczęły się wielkie problemy. Duża gęstość zaludnienia, przeciążenie komunikacji, zanieczyszczenie powietrza powodują niezadowolenie wśród mieszkańców. Mimo to miasto jest celem migracji, głównie dla mieszkańców wsi z całej ChRL.

W 2008 roku w Pekinie odbyły się Letnie Igrzyska Olimpijskie.

Geografia i klimat[edytuj | edytuj kod]

Ukształtowanie powierzchni[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcie satelitarne miasta (Landsat-5, sierpień 2010)

Wzgórza dominują w północnej, północno-zachodniej i zachodniej części aglomeracji. Północno-zachodnia część leży w obrębie gór Jundu; zachodnia natomiast część metropolii należy do łańcucha górskiego Xishan. W tych właśnie górach, na granicy z prowincją Hebei, znajduje się najwyższy punkt chińskiej stolicy – góra Dongling (wysokość 2303 m n.p.m.). Większymi rzekami, jakie przepływają przez Pekin, są Yongding He i Chaobai He, będące dopływami rzeki Hai He. W mieście kończy się także chiński Wielki Kanał (łączy stolicę z miastem Hangzhou) oraz Wielki Kanał Północny. Na rzece Chaobai He zbudowano zbiornik Miyun, który jest głównym źródłem słodkiej wody dla miasta.

Podaje się następujące współrzędne Pekinu: 39°54'20” szerokości geograficznej północnej i 116°23'29” długości geograficznej wschodniej. Miasto jest jednak bardzo rozległe. Kolejne etapy rozszerzania się stolicy wyznaczają obwodnice, zwane Ring Road. Plac Tian’anmen leży na prawo od centralnej części miasta i na południe od Zakazanego Miasta. Na zachód od placu znajduje się kompleks rządowy Zhongnanhai, gdzie mieszkają najwyżsi przedstawiciele władz państwowych. Przez środkową część miasta, ze wschodu na zachód, biegnie ulica Chang’an.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Temperatura i opady w Pekinie

Klimat metropolii jest kontynentalny. Charakteryzują go wilgotne i gorące lata (powietrze monsunowe), oraz zimne, wietrzne i suche zimy (powietrze syberyjskie). Średnie temperatury stycznia wahają się od –8 do –5 °C, a lipca od 27 do 38 °C. Roczne opady wynoszą 600 mm, z czego 75% przypada na okres letni.

Mieszkańcy Pekinu cierpią z powodu dużego zanieczyszczenia powietrza, które szczególnie latem powoduje powstawanie smogu. Zanieczyszczenia te są skutkiem dużej koncentracji przemysłu i komunikacji. Plagą metropolii stał się piasek, nawiewany z pustynnych rejonów północnej i północno-zachodniej części ChRL. Ostatnio jednak poczyniono pewne postępy w celu zmniejszenia zanieczyszczenia, z powodu organizacji Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2008 r.

Pekin nocą
Widok na nowoczesną dzielnicę Pekinu
Księgarnia w Xidan

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Miasto podzielone jest na 16 okręgów administracyjnych: 14 dzielnic i 2 powiaty

Dzielnice miejskie i podmiejskie[edytuj | edytuj kod]

Inne dzielnice[edytuj | edytuj kod]

Są to nazwy odległych przedmieść, miejscowości strefy podmiejskiej czy miast satelitarnych. Niektóre z nich to dzielnice wiejskie.

Powiaty[edytuj | edytuj kod]

  • Miyun (密云县: Miyún Xian)
  • Yanqing (延庆县: Yánqing Xian)

Powyższe dzielnice dzielą się na 273 okręgi miejskie: 119 gmin miejskich, 24 gminy, 5 gmin narodowościowych i 125 subdystryktów.

Ekonomia[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku Produkt Krajowy Brutto w Pekinie wynosił 428,3 mld renminbi (RMB) (51,73 mld $) i wzrósł o 13,2% w stosunku do roku poprzedniego. Produkcja przemysłowa przynosi 60% całego PKB. Roczna płaca na mieszkańca wynosi 15 637,8 RMB (1888,6 $) i wzrosła o 11,5% w stosunku do roku poprzedniego. Tymczasem PKB na osobę regionów wiejskich wynosił 7172 RMB (866,2 $) i wzrósł o 9,2% w stosunku do roku 2003.

W Pekinie trwa wielki boom w dziedzinie nieruchomości i samochodów. W 2004 r. sprzedano w sumie 24,72 miliona metrów kwadratowych za 108,51 miliarda RMB. Całkowita liczba samochodów w Pekinie wynosi 1 871 000, z czego 1 298 000 to samochody prywatne. Warto dodać, że w 2003 r. sprzedano 447 000 nowych i używanych samochodów.

Beijing CBD to nowoczesne centrum miasta, z dużą liczbą wieżowców, znajdujące się w Guomao. Beijing Financial Street ciągnąca się w Fuxingmen i Fuchengmen, to natomiast centrum finansowe metropolii. Dzielnice Wangfujing i Xidan to dzielnice handlowe. Zhongguancun to dzielnica nazywana chińską doliną krzemową. Produkuje się tu wyroby elektroniczne (w tym komputery), ponadto rozwija się przemysł informatyczny i nowoczesnych technologii. Dzielnica jest także centrum badań w dziedzinie farmaceutyki. Dzielnica Yizhuang, umieszczona na południowy wschód od centrum miasta, również jest ośrodkiem farmaceutyki.

Dzielnice przemysłowe skupiają się głównie w zachodniej części miasta. Na obrzeżach miasta rozwinięte jest rolnictwo. Uprawia się głównie pszenicę i kukurydzę.

Główne gałęzie przemysłu w metropolii:

  • hutnictwo żelaza
  • maszynowy (produkcja obrabiarek, maszyn poligraficznych, rolniczych, budowlanych oraz urządzeń do elektrowni cieplnych)
  • środków transportu (samochody, pociągi) – m.in. koncern BAIHC
  • elektrotechniczny i elektroniczny (odbiorniki radiowe i telewizyjne, komputery)
  • chemiczny (tworzywa sztuczne, włókna chemiczne, kauczuk syntetyczny)
  • precyzyjny (zegarki, aparaty fotograficzne)
  • spożywczy (zwłaszcza młynarski)
  • rafineryjny (rafineria ropy naftowej do której doprowadzony jest rurociąg z portu Qinhuangdao, który połączony jest rurociągiem z zagłębiem naftowym Daqing)

Oprócz tych gałęzi przemysłu rozwinięte jest tradycyjne rzemiosło, a w szczególności rzeźba w kości słoniowej, lace, nefrycie i drewnie.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Brama uliczna prowadząca na dziedziniec siheyuan w Pekinie

W Pekinie przeważają 3 style architektoniczne. Pierwszy to tradycyjna zabudowa pozostała z czasów cesarskich (m.in. brama Niebiańskiego Spokoju) która jest wizytówką miasta. Następnym stylem są budowle z lat 50., 60. i 70. Cechuje je kanciastość, oraz uprzejme lecz ubogie wykonanie. Ostatnio coraz bardziej dominuje architektura nowoczesna. W mieście coraz częściej architekci mieszają różne style. Mieszają np. architekturę lat 50. ze współczesną.

Najwyższe budynki[edytuj | edytuj kod]

Obecnie w Pekinie odnotowuje się 289 tego rodzaju obiektów

  • Centrum Jing Guang, rok oddania do użytku 1990, 53 kondygnacje, 207,9 m wysokości
  • Capital Mansion, 1989, 52, 183,5 m
  • Chińskie Centrum Światowego Handlu, 1999, 39, 155,1 m (2 budynki)
  • Budynek biurowy Fortune Plaza 2, 2005, ?, 155,1 m
  • Centralne Centrum Międzynarodowego Handlu, 2005, 36, 150 m (4 budynki)
  • LG Beijing Tower, 2005, 34, 141 m (2 budynki)
  • Crown Tower, 2003, 38, 138,1 m
  • Pekińskie Centrum Światowych Finansów, 1998, 32, 131 m
  • Budynek Anzhen, 1999, 30, 131 m
  • Cyber Tower A, 2001, 28, 125 m

Demografia[edytuj | edytuj kod]

W dzielnicy Chaoyang mieszka wielu ludzi z Korei Południowej

W Pekinie, łącznie z regionem metropolitalnym, pod koniec 2007 roku zamieszkiwało 17,43 mln ludzi[2]. ok. 12 mln mieszka w mieście, natomiast reszta w regionach wiejskich, otaczających miasto. 12,03 mln mieszkańców miało tak zwane hukou (stałe zameldowanie), a 5,4 miało pozwolenie na pobyt czasowy na 6 miesięcy i dłużej. Ponadto, dużo osób to wędrowni pracownicy, przebywający w mieście nielegalnie. Ludność samego miasta, bez zespołu miejskiego wynosi ok. 7,5 mln. Źródła demograficzne ONZ szacują wielkość aglomeracji pekińskiej na 12,1 mln mieszkańców (2006).

Władze miejskie opublikowały dane na 31 grudnia 2009: zameldowanie na pobyt stały ma 12,46 mln os. (liczba ta ma roczne tempo wzrostu średnio 160 tys. os.), zameldowanie na pobyt terminowy (powyżej 6 miesięcy) ma 7,26 mln os. (liczba ta ma roczne tempo wzrostu średnio ponad 440 tys. os.), łączna liczba mieszkańców miasta posiadających zameldowanie stołeczne wynosi 19,72 mln os. (liczba ta ma roczne tempo wzrostu średnio ponad 600 tys. os.). Władze miejskie twierdzą że liczba migrantów bez zameldowania już przekracza 10 mln os.[1]

Władze lokalne przewidywały wzrost populacji Pekinu do 19,5 mln w 2015 roku i 21,4 mln w 2020[1].

Większość ludzi zamieszkujących Pekin to Chińczycy Han. Ponadto mieszkają tu także Mandżurowie, Hui i Mongołowie. W ostatnich latach miasto jest centrum imigracji Koreańczyków z Korei Południowej, przebywających jednak głównie tu z powodów biznesowych lub studiów. Zamieszkują oni takie dzielnice jak Wangjing i Wudaokou.

        Rok         Ludność
1450 600 000
1500 672 000
1750 900 000
1800 1 100 000
1890 805 100
1900 693 000
1918 805 000
1921 811 100
1930 1 556 000
        Rok         Ludność
1936 1 574 000
1939 1 603 000
1953 2 768 119
1957 4 010 000
1970 5 000 000
1982 5 597 955
1990 5 641 634
2000 6 892 000
2005 7 490 618
Grupy etniczne w Pekinie, rok 2000
Narodowości Populacja Udział procentowy
Chińczycy Han 12 983 696 95,69%
Mandżurowie 250 286 1,84%
Hui 235 837 1,74%
Mongołowie 37 464 0,28%
Koreańczycy 20 369 0,15%
Tujia 8372 0,062%
Zhuang 7322 0,054%
Miao 5291 0,039%
Ujgurzy 3129 0,023%
Tybetańczycy 2920 0,022%

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Wąskie alejki zwane są tu hutong
Katolicka katedra Xishiku

Mieszkańcy Pekinu używają tutejszego dialektu, od którego pochodzi standardowy język mandaryński. Przy granicy z prowincją Hebei używa się innych dialektów języka mandaryńskiego.

W Chinach szczególnie popularna jest opera pekińska. Na typowy spektakl składają się śpiew, dialogi, a także gesty, ruchy, walka i akrobacje wśród aktorów. Aktorzy często posługują się archaiczną odmianą tutejszego dialektu, który jest zupełnie inny od współczesnego języka. Niestety często nawet sami Chińczycy nie mogą zrozumieć, o czym mówią aktorzy. Mimo to, w niektórych nowoczesnych teatrach, tekst wyświetlany jest po angielsku.

Tradycyjnym stylem architektonicznym w Pekinie jest siheyuan. Mieszkania budowane w tym stylu są na wzór kwadratu, a w środkowej części znajduje się dziedziniec. Na dziedzińcu często rosną drzewka i znajduje się oczko wodne z rybami. Większa liczba siheyuan otoczona murem składa się na tradycyjny hutong.

W architekturze Pekinu coraz rzadziej widać tradycyjne budownictwo. Małe, niskie domy są wyburzane, a na ich miejscu stawiane są kilkunastopiętrowe bloki. Tradycyjna zabudowa niskich, otoczonych murem kwartałów mieszkalnych zwanych hutongami zanika. Ludzie eksmitowani ze swoich tradycyjnych mieszkanek mają prawo do lokalu o tej samej powierzchni w bloku. Mieszkańcy shiheyuan nie są zadowoleni z takiego obrotu spraw. Rząd postanowił jednak oszczędzić kilka dzielnic hutongów. Staną się one zabytkiem miasta.

W Pekinie można dobrze zjeść w restauracjach serwujących kuchnię lokalną. Charakterystycznym napojem alkoholowym jest rodzaj baijiu zwany erguotou.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Szybki rozwój ekonomiczny zmusił władze miasta do rozwinięcia systemu transportowego. Obecnie Pekin okrąża 5 obwodnic i 9 dróg szybkiego ruchu. Miasto jest także węzłem kolejowym (Chińska Narodowa Magistrala Kolejowa) oraz lotniczym (międzynarodowe lotnisko).

Koleje[edytuj | edytuj kod]

W Pekinie główne dworce kolejowe to: Pekińska Stacja Kolejowa (jako dworzec główny) i Pekin Zachodni. Ponadto działa 5 innych popularnych, stacji kolejowych: Pekin Wschodni, Pekin Północny, Pekin Południowy, Fengtai i Guang’anmen.

Pekin jest ważnym węzłem kolejowym. Z miasta prowadzą linie kolejowe do: Kantonu, Szanghaju, Harbinu, Baotou, Taiyuanu, Chengdu i Qinhuangdao.

Przez miasto przebiegają również linie kolejowe o znaczeniu międzynarodowym (m.in. Moskwa, RosjaPjongjang, Korea Północna). Stąd także prowadzi linia kolejowa do Koulunu w Hongkongu.

Drogi i autostrady[edytuj | edytuj kod]

Pekin jest wielkim węzłem komunikacji drogowej. Dziewięć dróg szybkiego (dodać powinno się jeszcze 6 dróg w budowie lub projektowanych) ruchu łączy miasto z innymi regionami ChRL. Metropolia ma także własny system obwodnic.

Problemem metropolii jest poważne zatłoczenie dróg. Największe korki tworzą się w godzinach szczytu, również na głównej ulicy miasta – Chang’an.

W ostatnim czasie rząd próbuje zwalczyć problem korków. Rozszerzył większość obwodnic, szczególnie 3 obwodnicę. Zastępuje też skrzyżowania z sygnalizacją świetlną skrzyżowaniami bezkolizyjnymi.

Ulica Chang’an biegnie przez środek placu Tian’anmen i jest główną arterią komunikacyjną miasta.

Komunikacja powietrzna[edytuj | edytuj kod]

Pekin obsługuje Pekiński Międzynarodowy Port Lotniczy (Beijing Capital International Airport) położony w Shunyi, 20 km na wschód od centrum miasta. Obsługuje on prawie wszystkie międzynarodowe i krajowe przyloty do miasta oraz odloty z niego. Jest on także głównym portem lotniczym ChRL. Centrum miasta połączone jest z lotniskiem drogą szybkiego ruchu. W czasie godzin o małym natężeniu ruchu można tam dojechać w ciągu 40 minut. 30 czerwca otwarto stację metra położoną koło terminalu.

Inne lotniska obsługujące metropolię to: lotnisko Langxiang, Nanyuan, Xijiao, Shahe i Badaling. Obsługują one jednak głównie loty towarowe.

Transport publiczny[edytuj | edytuj kod]

W mieście rozwija się sieć kolei miejskich. Obecnie działają 4 linie (2 podziemne i 2 naziemne). Rozwój kolei miejskich jest uzależniony od przygotowań do Igrzysk Olimpijskich w 2008. W 2004 r. w mieście działało 599 linii autobusowych i trolejbusowych.

Przejazd autobusem lub trolejbusem na krótkiej trasie (5-6 przystanków) kosztuje 1 yuan ( 0,125 $; przy dłuższej trasie cena wzrasta). Podróż metrem kosztuje natomiast 2 yuany (0,296 $). Za przejazd taksówką za pierwsze trzy – cztery kilometry trzeba zapłacić 10 yuanów (1,2 $), za każdy kolejny kilometr należy dopłacić od 1,2 do 2,5 yuanów.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Pagoda Wansong

Choć coraz mniej pekińczyków zamieszkuje w tradycyjnych domach, to miasto przyciąga wielu turystów chcących zobaczyć znane na całym świecie zabytki architektury. Plac Tian’anmen, oprócz swojego znaczenia politycznego, ma także wielkie znaczenie turystyczne. Stąd blisko jest do Zakazanego Miasta. Innymi znanymi zabytkami są Pałac Letni i Świątynia Nieba.

Ważnym regionem turystycznym jest rejon Badaling, gdzie znajduje się jeden z odcinków Wielkiego Muru Chińskiego.

Lista najważniejszych atrakcji turystycznych w mieście:

Znane atrakcje turystyczne na obrzeżach metropolii:

Znane opery i teatry

  • Pekiński Teatr Operowy Zheng Yici

Hotele[edytuj | edytuj kod]

W latach 50. i 60. w Pekinie nie działały żadne hotele o standardzie międzynarodowym. W tamtych latach dla obcokrajowców powstały (istniejące do dziś) zhaodaisuos czyli ośrodki przystosowane do przyjmowania zagranicznych gości. W latach 70. Pekin otworzył się na świat. Powstało wiele hoteli o wysokich standardach. Najbardziej luksusowe (*****) z nich to: State Guest Hotels Presidential Plaza, Prime Hotel, China World Hotel, Crowne Plaza Hotel, Huandao Boya Hotel, International Hotel, The Peninsula Beijing Hotel, Wangfujing Grand Hotel, Zhao Long Hotel, Hotel Nikko New Century Beijing, Grand Hotel, Jade Palace Hotel, Tianxiang Hotel (Courtyard), Grand Hyatt, Kerry Center Hotel Beijing, Shangri-La Hotel, Traders Hotel, Xiyuan Hotel.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Lista wyższych uczelni w Pekinie:

  • Uniwersytet Pekiński (北京大学) (zał. 1898)
  • Chiński Uniwersytet Ludowy (中国人民大学) (zał. 1937)
  • Uniwersytet Tsinghua (清华大学) (zał. 1911)
  • Pekiński Uniwersytet Jiaotong (北京交通大学)
  • Chiński Uniwersytet Rolnictwa (中国农业大学)
  • Pekiński Uniwersytet Chemii (北京化工大学)
  • Pekiński Uniwersytet Języka i Kultury (北京语言大学)
  • Pekiński Uniwersytet Leśnictwa (北京林业大学)
  • Pekiński Uniwersytet Lotnictwa i Astronautyki (北京航空航天大学)
  • Pekiński Uniwersytet Medycyny Chińskiej (北京中医药大学)
  • Pekiński Uniwersytet Nauki i Technologii (北京科技大学)
  • Pekiński Uniwersytet Pedagogiczny (北京师范大学)
  • Pekiński Uniwersytet Ropy Naftowej (石油大学)
  • Pekiński Uniwersytet Studiów Zagranicznych (北京外国语大学)
  • Pekiński Uniwersytet Technologii (北京工业大学)
  • Pekiński Uniwersytet Poczty i Telekomunikacji (北京邮电大学)
  • Pekiński Instytut Technologii (北京理工大学)
  • Uniwersytet Międzynarodowej Ekonomii i Biznesu (对外经济贸易大学)
  • Uniwersytet Stosunków Międzynarodowych (国际关系学院)
  • Centralny Uniwersytet Finansów i Ekonomii (中央财经大学)
  • Chiński Uniwersytet Komunikacji (中国传媒大学)
  • Chiński Uniwersytet Nauk Politycznych i Prawa (中国政法大学)
  • Centralny Instytut Sztuk Pięknych (中央美术学院)
  • Centralna Akademia Aktorstwa (中央戏剧学院)
  • Pekińska Akademia Filmowa (北京电影学院)
  • Centralne Konserwatorium Muzyczne (中央音乐学院)
  • Stołeczny Uniwersytet Pedagogiczny (首都师范大学)

Sport[edytuj | edytuj kod]

W 2008 roku w Pekinie odbyły się Igrzyska Olimpijskie i Paraolimpiada.

Co roku odbywa się tutaj turniej tenisowy China Open.

Lista drużyn sportowych grających w Pekinie:

  • Chińskie Stowarzyszenie Superligi Piłki Nożnej
    • Beijing Xiandai
  • Chińskie Stowarzyszenie Koszykówki
    • Beijing Ducks
  • eSport
    • Beijing eSports Team (BeT)

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Miasto Kraj Miasto partnerskie od:
Tokio  Japonia 14 marca 1979
Nowy Jork  Stany Zjednoczone 25 lutego 1980
Belgrad  Serbia 14 października 1980
Lima  Peru 21 listopada 1983
Waszyngton  Stany Zjednoczone 15 maja 1984
Madryt  Hiszpania 16 września 1985
Rio de Janeiro  Brazylia 24 listopada 1986
Île-de-France  Francja 2 lutego 1987
Ankara  Turcja 20 czerwca 1990
Kair  Egipt 28 października 1990
Islamabad  Pakistan 8 października 1992
Dżakarta  Indonezja 8 października 1992
Bangkok  Tajlandia 26 maja 1993
Buenos Aires  Argentyna 13 czerwca 1993
Seul  Korea Południowa 23 października 1993
Kijów  Ukraina 13 grudnia 1993
Bruksela  Belgia 22 września 1994
Hanoi  Wietnam 6 października 1994
Amsterdam  Holandia 29 października 1994
Moskwa  Rosja 16 maja 1995
Paryż  Francja 23 października 1997
Rzym  Włochy 28 maja 1998
Gauteng  Republika Południowej Afryki 6 grudnia 1998
Ottawa  Kanada 18 października 1999
Canberra  Australia 14 września 2000
Addis Abeba  Etiopia 17 czerwca 2006

Źródło: http://www.ebeijing.gov.cn/ying/default.htm

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Communiqué of the National Bureau of Statistics of People's Republic of China on Major Figures of the 2010 Population Census[1 (No. 2)] (ang.). National Bureau of Statistics of China. [dostęp 2011-05-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-23)].
  2. Beijing's population exceeds 17.4 million (ang.). news.xinhuanet.com, 2007-12-04. [dostęp 2010-12-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]