Teatr Lalek we Wrocławiu
Z Wikipedii
Wrocławski Teatr Lalek przy pl. Teatralnym 4 we Wrocławiu - budynek dawnej resursy kupieckiej wzniesiony w stylu neobarokowym wg projektu Blummera[1] w latach 1892-94, rozbudowany wg projektu A. Graua w latach 1905-09. Po wschodniej stronie budynku rozległy taras łączy go z promenadą ciągnącą się wzdłuż fosy miejskiej w kierunku dzisiejszego parku Kopernika i Bastionu Sakwowego położonego na wzgórzu, zwanym dziś Wzgórzem Partyzantów.
Teatr Lalki i Aktora został we Wrocławiu po wojnie uruchomiony 18 października 1946 staraniem Zenona i Elżbiety Kalinowiczów przy ul. Rzeźniczej 12. W następnych latach często zmieniała się lokalizacja, kierownictwo i wizja artystyczna teatru. Od początku 1962 siedziba Państwowego Teatru Lalek "Chochlik" znajdowała się przy ul. Świdnickiej 28, ale już od sezonu 1963/64, od objęcia kierownictwa przez Stanisława Stapfa datuje się szybki rozwój teatru; dyrektor uzyskał zgodę zajmującego pałacyk przy pl. Teatralnym Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej na odstąpienie teatrowi części pomieszczeń. Od tego czasu nosi on nazwę Wrocławski Teatr Lalek. Do roku 1993 w budynku współistniały obok siebie teatr i TPPR (potem jego następca – Towarzystwo Współpracy Gospodarczej Polska-Wschód). 23 grudnia 1993 prezydent Wrocławia Bogdan Zdrojewski przekazał cały obiekt Teatrowi.
Od 1967 r. w Teatrze działa Mała Scena dla Dorosłych.
W 1995 r. WTL zainicjował projekt Dziecięcej Akademii Artystycznej, która prowadzi edukację artystyczną najmłodszych odbiorców. W trakcie organizowania swej działalności ekspozycyjnej jest także Galeria Lalek, gromadząca najbardziej wartościowe estetycznie i cenne historycznie lalki i rekwizyty z przedstawień WTL.
Od września 2007 dyrektorem naczelnym i artystycznym Wrocławskiego Teatru Lalek jest Roberto Skolmowski.
1 czerwca 2008 nastąpiła inauguracja Bajkobusu – mobilnej sceny teatru. Samochód jest repliką neobarokowego budynku przy ul. Teatralnej – nadbudowa została zrobiona ręcznie (proj. Maria Balcerek). Bajkobus jest wyposażony w nowoczesny sprzęt akustyczny i oświetleniowy, co w połączeniu z jego mobilnością sprawia, że może grać wszędzie. Spektakle bajkobusowe grane są przy ośmiu Bajkoprzystankach – usytuowanych w atrakcyjnych turystycznie przestrzeniach Wrocławia. W ciągu pierwszych czterech miesięcy z Bajkobusu zagrano w sumie 28 przedstawień, które zgromadziły łącznie 10 000 widzów. Bajkobus przejechał w tym czasie 306 kilometrów, paląc przy tym około 50 litrów ropy i 75 litrów benzyny zasilającej agregaty prądotwórcze.
Ze sceny Bajkobusu grane są spektakle z dwóch "wrocławskich" cykli: Legendy wrocławskie (scen. Mariusz Urbanek, reż. Józef Frymet) i Wrocławskie krasnoludki (scen. Lidia Amejko i Marcin Czub, reż. Jacek Radomski).
Jesienią i zimą Bajkobus nie wyjeżdża na ulice miasta, a spektakle obu cykli widzowie oglądają pod dachem Teatru.
Przypisy
- ↑ wg "Nieznany portret miasta" oraz "Atlas architektury Wrocławia"– architektami byli Paul Kieschke i H. Bielenberg

