Temperatura Curie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Temperatura Curie (oznaczana TC) − temperatura, powyżej której ferromagnetyk gwałtownie traci swoje właściwości magnetyczne i staje się paramagnetykiem, zjawisko to wynika ze zmiany fazy ciała stałego. Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka Piotra Curie, męża Marii Skłodowskiej-Curie.

W temperaturze niższej od temperatury Curie dipole magnetyczne atomów lub cząsteczek ustawiane są przez wiązania chemiczne w jednym kierunku tworząc domeny ferromagnetyczne. W temperaturze powyżej temperatury Curie drgania cieplne sieci krystalicznej niszczą ustawienia dipoli magnetycznych, dipole wykonują drgania.

Poprzez analogię do ferromagnetyków, w ferroplastykach temperatura zaniku własności ferroplastycznych też jest nazywana temperaturą Curie.

Temperatury Curie wybranych substancji w kelwinach[potrzebne źródło]:

Substancja Temperatura (K)
Fe 1043
Co 1388
Ni 627
Gd 292
Dy 88
MnAs 318
MnBi 670
MnSb 587
Substancja Temperatura (K)
MnOFe2O3 573
FeOFe2O3 858
NiOFe2O3 858
CuOFe2O3 728
MgOFe2O3 713
Y3Fe5O12 560
CrO2 386
EuO 69,3[1]
Substancja Temperatura (K)
EuS 16.5
CrBr3 37
Au2MnAl 200
Cu2MnAl 630
Cu2MnIn 500
GdCl3 2,2
Fe2B 1015
MnB 578

Przypisy

  1. Avinoam Kornblit,Guenter Ahlers, Heat capacity of EuO near the Curie temperature, Phys. Rev. B 11, 1975, s. 2678-2688

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]