The Economist

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Economist
Częstotliwość Tygodnik
Kraj Wielka Brytania
Wydawca The Economist Newspaper Ltd.
Pierwsze wydanie 1843
Redaktor naczelny John Micklethwait
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa czasopisma

The Economist – niezależny politycznie tygodnik brytyjski wydawany od 1843 r. w Londynie; obecnie wydawany przez The Economist Newspaper Ltd. (od 1928 r. 50% udziałów posiada Financial Times).

Pierwotnie miał zasięg krajowy, obecnie jest pismem o zasięgu globalnym, skierowanym do kręgów biznesowych i politycznych. Jest poświęcony tematyce polityki i biznesu, ale publikuje też artykuły poświęcone nauce, technice, kulturze i sztuce. Co dwa tygodnie publikowany jest dodatek dogłębnie opisujący jakiś region lub dziedzinę biznesu. Wydawca ogłosił w numerze z 5 marca 2005, że sprzedaż w okresie lipiec–grudzień 2004 wynosiła średnio 1 009 759 egzemplarzy tygodniowo.

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Artykuły w The Economist nie są podpisywane, w całej gazecie nie ma nawet nazwiska redaktora naczelnego (od 1993 do 2006 był nim Bill Emmott, obecny to John Micklethwait). Jest tradycją, że – z pewnymi wyjątkami – nazwisko redaktora pojawia się jedynie wtedy, kiedy przestaje on dla tygodnika pracować.

Od 1995 roku w każdym numerze znajduje się nekrolog.

The Economist słynie z tzw. Big Mac index, czyli porównania cen hamburgerów Big Mac w różnych krajach świata dla pokazania różnic w parytecie siły nabywczej ich walut. Co ciekawe, to nieformalne porównanie uchodzi za dosyć dokładne.

Tygodnik wychodzi w każdą sobotę.

Opinie[edytuj | edytuj kod]

Tygodnik:

  • popiera legalną prostytucję[1]
  • popiera legalizację "miękkich narkotyków", jak marihuany[potrzebne źródło]
  • popiera zmniejszenie dotowania rolnictwa w krajach rozwiniętych[potrzebne źródło]
  • popiera przekształcenie Wielkiej Brytanii w republikę (październik 1994)[potrzebne źródło]
  • poparł inwazję USA na Irak w 2003 roku[potrzebne źródło]
  • popiera bardziej restrykcyjną kontrolę broni palnej w Stanach Zjednoczonych[2]
  • popiera członkostwo Turcji w Unii Europejskiej[potrzebne źródło]
  • popiera eksplorację kosmosu przez prywatne organizacje np. SpaceShipOne, zamiast NASA albo ESA[potrzebne źródło]
  • popiera reformę izby wyższej parlamentu brytyjskiego
  • popiera uczestnictwo państwa w tych dziedzinach gospodarki, gdzie jego zdaniem wydajny wolny rynek nie istnieje lub nie może istnieć (np. ochrona środowiska, zabezpieczenia społeczne)[potrzebne źródło]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sex is their business (ang.). The Economist, 2004–09–02.
  2. One victim every minute (ang.). The Economist, 2003–07–23.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]