Tonglen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Praktyka Dawania i Brania (tyb. གཏོང་ལེན་, Wylie: gtong len) znana też jako medytacja serca Atishy to jedna z praktyk stosowanych w buddyzmie mahajana. Jest chętnie używana także przez adeptów innych odmian buddyzmu. Polega na pracy z głęboko zakorzenionym schematem odruchowego uciekania od doświadczania bólu i dążenia do szybkiego uzyskania przyjemności; takie nieświadome podejście bywa czasem metaforycznie określane jako przykrywanie ran kwiatami.

W założeniu tonglen pomaga rozwijać współczucie, a w konsekwencji tzw. oświeconą postawę – bodhiczittę. Efektem ubocznym jest pogłębienie życzliwego stosunku do samego siebie i wzrost wartości osobowej. Stosowanie praktyki nie sprawia, że praktykujący mniej cierpi (na względnym poziomie cierpi czasem bardziej, choć nie więcej), ale zmienia cierpienie w instrument usuwający przeszkody stojące na drodze do urzeczywistnienia natury umysłu. Praktyka tonglen powstała w Indiach i została sprowadzona do Tybetu w XI wieku.

Aspekt psychologiczny[edytuj | edytuj kod]

Stosowanie tonglen osłabia niektóre obronne aspekty ego ujawniające się w kontakcie z doświadczanym osobiście lub obserwowanym u innych cierpieniem (głównie konwersja, zwlekanie, kompensacja, represja, zaprzeczanie, dehumanizacja). Można zarzucić, że tonglen jest subtelną formą racjonalizacji – ucieczką w wizualizację, która usprawiedliwia bezradność człowieka w obliczu cierpienia, przez co pozwala tłumaczyć sobie, że jednak coś może zrobić, gdy naprawdę nie jest w stanie. Jednak praktyka ta polega na pracy z umysłem i przekształcaniu nawyków, zaś racjonalizacja jest narzędziem, które pozwala wykształcić inną niż zakorzeniona perspektywę przeżywania, a w konsekwencji inną relację do własnych przeżyć. W efekcie wzrasta poczucie koherencji i praktykujący jest w stanie wykroczyć poza tendencyjne i reaktywne wzorce w obliczu cierpienia.

Technika[edytuj | edytuj kod]

Techniką używaną w praktyce jest świadome oddychanie połączone z wizualizacją "wdychania cierpienia" (własnego lub obserwowanego), przekształcania go na poziomie serca w otwartość, ulgę i uspokojenie, a następnie dzielenia się tym doświadczeniem ze wszystkimi cierpiącymi z powodu konkretnego problemu istotami (podczas swobodnego wydechu). Przyjmowane cierpienie wizualizowane bywa najczęściej jako czarny dym, a dzielenie się jako promienne światło. Istnieje wiele wariantów wizualizacji. Na przykład dla osób o mocno zakorzenionych lękowych tendencjach ostatni etap może być wizualizacją dzielenia się ulgą i otwartością także z samym sobą, a w przypadku początkujących lub mających problemy z doświadczaniem wizualizacji praktykę można uzupełnić o zwielokrotnione, kosmiczne wręcz obrazy (wariant ten bywa stosowany na przykład w szkołach buddyzmu tantrycznego).

Technika może być używana w stanie medytacyjnym, ale też w postaci "natychmiastowej", gdy zostajemy zaskoczeni przez nagły kontakt z cierpieniem.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]