USS Cairo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
USS Cairo
USS "Cairo"
USS "Cairo"
Historia
Stocznia James B. Eads, Mound City USA
Wodowanie październik 1861[1]
 US Navy
Wejście do służby 25 stycznia 1862[1]
Los okrętu zatonął 12 grudnia 1862[1]
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 512 t
Długość 53,3 m (175')
Szerokość 15,5 m (51')
Zanurzenie 1,8 m (6')
Napęd
2 maszyny parowe napędzające jedno koło łopatkowe
Prędkość 9 węzłów[1]
Uzbrojenie
13 dział (szczegóły w tekście)
Opancerzenie
kazamata 63 mm (częściowo)
Załoga 251
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Cairo – amerykańska pancerna kanonierka rzeczna typu City (Cairo) floty Unii z okresu wojny secesyjnej. Zatonęła 12 grudnia 1862 na minie, obecnie jest eksponatem muzeum w Vicksburgu.

Budowa i opis[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: kanonierki typu City.

USS "Cairo" była jedną z siedmiu kanonierek rzecznych typu City, nazywanego też od niej typem Cairo. Zamówione zostały przez Armię USA w sierpniu 1861, z przeznaczeniem do wspierania wojsk lądowych w operacjach wzdłuż rzeki Missisipi i jej dopływów.

"Cairo" został zbudowany w stoczni Eadsa w Mound City nad rzeką Ohio, a wyposażany był w mieście Cairo, którego nazwę nosił[2]. Budowę rozpoczęto na przełomie września i października 1861, okręt wodowano w październiku 1861, a oddano do służby 25 stycznia 1863[2]. "Cairo" miał identyfikacyjne paski wokół kominów w kolorze szarym[3].

Okręt był konstrukcji drewnianej, o napędzie centralnym kołem łopatkowym, ukrytym w tylnej części kazamaty. Część nadwodna była przykryta czworoboczną kazamatą o silnie pochylonych ścianach z grubego drewna (61 cm z przodu i 30 cm z boków i tyłu)[4]. Kazamata była częściowo opancerzona płytami żelaznymi grubości 63 mm - na przodniej ścianie oraz pas długości ok. 18,3 m na bokach na śródokręciu, w rejonie kotłowni i maszynowni[4]. Również sterówka była pokryta żelazem grubości 32 mm, na podkładzie drewnianym[1].

Z powodu wrażliwości nieopancerzonej przedniej części ścian bocznych na ostrzał, część okrętów miała wzmacnianą osłonę w sposób improwizowany. Na "Cairo" w tym miejscu były przykręcone poziomo zagięte szyny kolejowe, od przedniej ściany kazamaty do pierwszej strzelnicy burtowej (prawoburtowe szyny zachowały się do chwili obecnej). Łączna masa pancerza na "Cairo" sięgnęła 122 tony (przy początkowej specyfikacji 75 ton)[5].

Uzbrojenie "Cairo" składało się z 13 dział, umieszczonych w strzelnicach w kazamacie. W jego skład wchodziły 3 działa gwintowane 42-funtowe, 6 dział gładkolufowych 32-funtowych, 3 działa gładkolufowe 8-calowe (64-funtowe) i 1 działo 12-funtowe, zastąpione później przez 30-funtowe gwintowane Parrot. Z tego, dwa działa 42-funtowe i jedno 8-calowe były w głównej baterii dziobowej, jedno działo 32-funtowe i gwintowane 30-funtowe na rufie, trzy działa 32-funtowe i jedno 8-calowe na lewej burcie i dwa działa 32-funtowe, jedno 42-funtowe i jedno 8-calowe na prawej burcie[6].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Podobnie, jak inne jednostki tego typu, "Cairo" wszedł w styczniu 1862 w skład Zachodniej Flotylli Kanonierek Armii USA i aktywnie działał podczas kampanii na Missisipi, począwszy od walk pod Fortem Pillow w Tennessee w lutym-maju 1862[1].

USS "Cairo" - stan obecny (widok od dziobu)

6 czerwca 1862 brał udział w bitwie pod Memphis, zakończonej zniszczeniem konfederackiej Floty Obrony Rzeki.

W listopadzie i grudniu 1862 okręt działał na rzece Yazoo, gdzie 12 grudnia 1862 zatonął na minie, która wybuchła z lewej strony dziobu.

Wrak "Cairo" został wydobyty w latach 60. XX wieku i po częściowej rekonstrukcji, od 1980 jest eksponowany w muzeum Vicksburg National Military Park w Vicksburgu.

Dowódcy [1]

  • Cmdr. Nathaniel C. Bryant (styczeń-sierpień 1862)
  • Lt.Cmdr. Thomas O. Selfridge (sierpień-grudzień 1862)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 A. Konstam, Union..., s.24
  2. 2,0 2,1 A. Konstam, Union... s.9
  3. D. Canney, The Old..., s.54
  4. 4,0 4,1 D. Canney, The Old..., s.51
  5. D. Canney, The Old..., s.52
  6. D. Canney, The Old..., s.53

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Donald L. Canney, The Old Steam Navy. Volume two. The ironclads 1842-1885, Annapolis 1993, ISBN 0-87021-586-8
  • Angus Konstam, Union River Ironclad 1861-65, New Vanguard no. 56, Osprey Publishing 2002, ISBN 1-84176-444-2