Unihokej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mecz unihokeja
Wymiary boiska do gry
Piłka do unihokeja
Mecz unihokeja w Polsce w hali Arena Sanok

Unihokej jest sportem drużynowym, w który gra się za pomocą poliwęglanowych kijów zakończonych kompozytową blendą, dzięki którym w łatwy sposób można operować i strzelać na bramkę przeciwnika lekką, plastikową piłką.

Wstęp[edytuj | edytuj kod]

Unihokej (zwany również floorballem) jest szczególnie popularny w Szwecji, Finlandii, Szwajcarii, oraz w kilku innych krajach takich jak Norwegia, Polska, czy Czechy. Poza Europą, floorball systematycznie zwiększa swoją popularność w Kanadzie, Singapurze, Japonii, Australii oraz w Stanach Zjednoczonych.

Podczas meczu unihokeja, na boisku znajduje się 12 zawodników, oraz dwóch równorzędnych sędziów wspólnie podejmujących decyzje. Głównym celem gry jest strzelenie większej ilości goli od przeciwnika, przedostając piłeczkę strzałem do bramek, znajdujących się po przeciwnych stronach boiska. Zawodnik może kontrolować piłeczkę jedynie blendą – nie może używać rąk, ramion ani głowy. Jedynie raz może użyć innych części ciała (przed kolejnym dotknięciem piłki ciałem, musi najpierw posłużyć się blendą). Taki przywilej może wykorzystać odbierając wysoką piłkę na klatkę piersiową (lecz nie może wtedy odrywać obu stóp od ziemi), lub przyjmując ją stopą podczas podania od zawodnika ze swojej drużyny. Nie może jednak używać nogi do strzału na bramkę lub podania.

Drużyna składa się z pięciu zawodników grających w polu oraz bramkarza, którego priorytetowym zadaniem jest zatrzymanie piłki zmierzającej do bramki. Pole do gry to prostokąt 40 × 20 metrów otoczony przez bandy o wysokości 50 centymetrów, zaokrąglające się przy rogach boiska. Bramka ma wymiary 1,60 × 1,15 metrów i 65 cm głębokości. Kije mają długość trochę powyżej metra. Zrobione są z plastiku lub z lekkiego włókna węglowego. Sam trzon (kij bez blendy) nie jest dłuższy niż 99 cm. Piłka do gry jest plastikowa, o średnicy 72 mm i maksymalnej wadze 23 gramów. Ma ona 26 dziurek.

Rozgrywka podzielona jest na trzy tercje, każda z tercji trwa 20 minut. Przerwy pomiędzy tercjami trwają 10 minut.

Mistrzostwa Świata w tej dyscyplinie, rozgrywane są co dwa lata. Obecnymi mistrzami świata są Szwedki (2011), oraz Szwedzi (2012).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Aby poznać początki unihokeja, należy cofnąć się do jego korzeni, czyli do lat 50. ubiegłego wieku. W tym czasie w USA, młodzież zaczęła grać plastikowymi kijami oraz krążkiem na zwykłym boisku. Gra nazywała się wtedy floor hockey, a pierwszy turniej w tej dyscyplinie został zorganizowany w 1976 w stanie Michigan. Gra w tej formie jest wciąż popularna w Ameryce Północnej.

Floor hockey był znany w Szwecji we wczesnych latach siedemdziesiątych. Wkrótce jego popularność zaczęła rosnąć zwłaszcza w szkołach. Jednak w tamtych czasach bramki były znacznie mniejsze, a gra nie przewidywała kogoś takiego jak bramkarz.

Wkrótce unihokej znacznie zyskał na popularności i w późnych latach siedemdziesiątych rozprzestrzenił się na większość Starego Kontynentu. Na początku lat 80 powstało wiele narodowych federacji tego sportu. Związki te stworzyły struktury, które pomogły unihokejowi dojrzewać coraz szybciej. W dzisiejszych czasach jedynie cztery kraje dominują na światowych boiskach. Są to: Szwecja, Finlandia, Szwajcaria oraz Czechy. Pozostałe kraje, choć wciąż pozostają daleko w tyle, z roku na rok są coraz bliżej czołówki.

Narodowe Federacje Unihokeja[edytuj | edytuj kod]

Lista ta pokazuje lata, w których dane federacje były zakładane[1].

Mistrzostwa[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Świata[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata organizowane są przez Międzynarodową Federację Unihokeja (IFF) i są rozgrywane co dwa lata (w jednym roku grają mężczyźni, w drugim kobiety).

Mistrzostwa Świata mężczyzn[edytuj | edytuj kod]

Rok Złoto Srebro Brąz Miejsce
1996  Szwecja  Finlandia  Norwegia Szwecja Skellefteå/Uppsala/Sztokholm
1998  Szwecja  Szwajcaria  Finlandia Czechy Brno/Praga
2000  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Norwegia Drammen/Oslo/Sarpsborg
2002  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Finlandia Helsinki
2004  Szwecja  Czechy  Finlandia Szwajcaria Zurych/Kloten
2006  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Szwecja Malmö/Helsingborg/Sztokholm
2008  Finlandia  Szwecja  Szwajcaria Czechy Praga/Ostrawa
2010  Finlandia  Szwecja  Czechy Finlandia Vantaa/Helsinki
2012  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Szwajcaria Berno/Zurych
2014 Szwecja Göteborg[2]

Mistrzostwa Świata kobiet[edytuj | edytuj kod]

Rok Złoto Srebro Brąz Miejsce
1997  Szwecja  Finlandia  Norwegia Finlandia Godby/Maarianhamina
1999  Finlandia  Szwajcaria  Szwecja Szwecja Borlänge
2001  Finlandia  Szwecja  Norwegia Łotwa Ryga
2003  Szwecja  Szwajcaria  Finlandia Szwajcaria Berno/Gümligen/Wünnewil
2005  Szwajcaria  Finlandia  Szwecja Singapur Singapur
2007  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Dania Frederikshavn
2009  Szwecja  Szwajcaria  Finlandia Szwecja Västerås
2011  Szwecja  Finlandia  Czechy Szwajcaria St. Gallen
2013  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Czechy Brno/Ostrawa[3]

Mistrzostwa Świata mężczyzn U19[edytuj | edytuj kod]

Rok Złoto Srebro Brąz Miejsce
2001  Szwecja  Szwajcaria  Finlandia Niemcy Weissenfels/Merseburg/Hohenmölsen/Naumburg
Prittitz/Halle/Markranstädt/Dessau
2003  Finlandia  Szwecja  Czechy Czechy Praga
2005  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Łotwa Cesis/Valmiera
2007  Szwecja  Czechy  Finlandia Szwajcaria Kirchberg/Zuchwil
2009  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Finlandia Turku/Raisio
2011  Finlandia  Szwecja  Szwajcaria Niemcy Markranstädt/Weissenfels
2013  Szwecja  Szwajcaria  Finlandia Niemcy Hamburg[4]

Mistrzostwa Świata kobiet U19[edytuj | edytuj kod]

Rok Złoto Srebro Brąz Miejsce
2004  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Finlandia Tampere
2006  Szwecja  Finlandia  Szwajcaria Niemcy Naunhof/Lipsk
2008  Szwajcaria  Szwecja  Finlandia Polska Babimost/Wolsztyn/Zbąszyń
2010  Szwecja  Finlandia  Czechy Czechy Olomouc
2012  Finlandia  Szwajcaria  Szwecja Słowacja Nitra

Turnieje[edytuj | edytuj kod]

Puchar EuroFloorball[edytuj | edytuj kod]

Puchar EuroFloorball (EuroFloorball Cup) jest imprezą coroczną. Podczas niej wyłoniony zostaje najlepszy zespół klubowy w Europie. Przed rokiem 2008 nazywała się Puchar Europy (European Cup).

Rok Zwycięzcy Zwyciężczynie Miejsce
1993 Szwecja Balrog IK Szwecja VK Rasket Szwecja Sztokholm (mężczyźni) / Finlandia Helsinki (kobiety)
1994 Szwecja Balrog IK Szwecja Sjöstad IF Szwajcaria Chur
1995 Szwecja Kista IBK Szwecja Sjöstad IF Szwecja Karlstad
1996 Szwecja Balrog IK Szwecja Högdalens AIS Szwecja Sztokholm
1997 Szwecja Fornudden IB Szwecja Högdalens AIS Szwecja Sztokholm
1998 Szwecja Warbergs IC-85 Szwecja Högdalens AIS Finlandia Helsinki / Vantaa
1999 Szwecja Warbergs IC-85 Finlandia Tapanilan Erä Szwajcaria Berno / Sarnen / Zuchwil / Winterthur
2001 Finlandia Helsingin IFK Szwecja Balrog IK Szwecja Göteborg
2002 Szwecja Haninge IBK Szwecja Balrog IK Szwecja Solna / Botkyrka
2003 Szwecja Haninge IBK Szwecja Balrog IK Czechy Praga
2004 Szwecja Pixbo Wallenstam IBK Finlandia SC Classic Niemcy Weissenfels / Merseburg / Hohenmölsen
2005 Szwajcaria SV Wiler-Ersingen Szwajcaria Red Ants Rychenberg Szwajcaria Zurych / Adliswil
2006 Szwecja Warbergs IC-85 Szwecja IKSU Czechy Ostrawa
2007 Szwecja AIK Innebandy Szwajcaria UHC Dietlikon Szwecja Varberg
2007/2008 Szwecja AIK Innebandy Szwecja UHC Dietlikon Finlandia Vantaa
2008 Szwecja AIK Innebandy Szwecja IKSU Szwajcaria Winterthur
2009 Finlandia SSV Helsinki Szwecja IKSU Dania Frederikshavn
2010 Szwecja Storvreta IBK Szwecja IKSU Łotwa Valmiera/ Kocēni
2011 Łotwa RTU/Inspecta Łotwa RSU/Runway Polska Rakoniewice
2012 Łotwa Lielvarde Norwegia Sveiva IB Słowacja Koszyce
2013 Słowacja Trenczyn[5]

Czech Open[edytuj | edytuj kod]

Czech Open to największy na świecie turniej drużyn klubowych. Tradycyjnie rozgrywa się on w Pradze (Czechy) i jest znany nie tylko ze względu na wysoki poziom gry, ale również dzięki swojej wspaniałej oprawie.

Rok Mężczyźni Kobiety Juniorzy Mężczyźni „B” Kobiety „B”
1993 Szwecja IKSU IB Szwecja Kristineberg AIS
1994 Szwecja Sjostad IF Szwecja Sjostad IF
1995 Szwecja Fornudden Szwajcaria HC Rychenberg Winterthur Finlandia Challengers-93
1996 Szwecja Pixbo IBK Szwajcaria HC Rychenberg Winterthur Finlandia Kirkkonummi Rangers
1997 Szwecja Fornudden Czechy Tatran Střešovice Szwecja Baldersnas IK Szwecja IBK Succe
1998 Czechy FBC Ostrava Szwajcaria Jona-Uznach Flames Szwajcaria Team 88 Konolfingen Szwecja Storvreta IK I.
1999 Czechy Tatran Střešovice Rosja VIKA Niznyj Novgorod Rosja Niznyj Novgorod Finlandia Kirkkonummi Rangers
2000 Finlandia Helsinki IFK Finlandia SSV Czechy SSK Future Szwecja Röke IBK
2001 Szwecja Pixbo Wallenstam IBK Szwajcaria UHC Bern OST Szwecja Frosta IBF Czechy SSK Future
2002 Szwecja Pixbo Wallenstam IBK Szwecja Husqvarma IK Czechy SSK Future Exel Szwecja Roke IBK
2003 Szwecja Pixbo Wallenstam IBK Szwecja Balrog Oilers Czechy SSK Future Exel Finlandia 1. FB Topgrandma
2004 Szwecja Balrog Oilers Czechy Tatran Techtex Střešovice Finlandia Tapanilan Erä Łotwa Rubene
2005 Szwecja IBK Dalen Finlandia Galna Finnar Czechy SSK Future Łotwa SK Cesis/Lekrings Finlandia Koo-Vee
2006 Szwecja Pixbo Wallenstam IBK Czechy Triggers CON INVEST Czechy Tatran Střešovice Czechy FBC Liberec Norwegia Sagene Ladies
2007 Finlandia SSV Czechy Děkanka Praga Czechy FBC Pepino Ostrava Czechy Sokol Pardubice Norwegia Sagene Ladies
2008 Szwecja IK Sirius IBK Czechy Děkanka Praga Czechy SSK Future Finlandia Château de Höpöhöpö Czechy Elite Praga
2009 Szwecja IBK Dalen Czechy Herbadent Tigers SJM Czechy SSK Future Finlandia SBS Kings Czechy Cerna Hora
2010 Szwecja Pixbo Wallenstam IBK Czechy Herbadent Tigers SJM Czechy SSK Future Finlandia Tatran Střešovice Czechy Cerna Hora
2011 Szwecja IBK Dalen Szwecja Pixbo Wallenstam IBK Czechy FBC ČPP Remedicum Ostrava Czechy AC Sparta Praga Czechy Chuchichäschtli
2012 Szwecja Pixbo Wallenstam IBK Czechy Herbadent SJM Praha 11 Czechy BILLY BOY Mladá Boleslav Szwecja RIG Umeå IBF Czechy Elite Praga
Wikimedia Commons

Uwagi

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]