Warunki standardowe

Warunki standardowe (STP, ang. standard temperature and pressure) – ściśle określona temperatura i ciśnienie otoczenia, które stanowią rodzaj punktu odniesienia do rozmaitych obliczeń fizykochemicznych. Obecnie obowiązującą definicją Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC) są:

• ciśnienie standardowe – 10⁵ Pa (1000 hPa, 14,504 psi, 0,986 atm);
• temperatura standardowa – 273,15 K (0 °C, 32 °F).

Przed wydaniem nowych zaleceń przez IUPAC w 1990 roku, jako warunki standardowe rozumiano ciśnienie równe 1 atm (1013,25 hPa) i temperaturę równą 273,15 K (0 °C, 32 °F). Narodowy Instytut Standaryzacji i Technologii definiuje warunki standardowe jako temperaturę 20 °C (293,15 K, 68 °F) i ciśnienie 101,325 kPa (14,696 psi, 1 atm).

W termodynamice i chemii fizycznej w warunkach standardowych wyznacza się tzw. standardowe wartości różnych funkcji stanu rozmaitych procesów fizycznych i chemicznych.

Ponieważ nie można wyznaczyć bezwzględnej wartości molowej energii wewnętrznej pierwiastków i związków chemicznych, a także np. bezwzględnej wartości molowej entalpii reakcji chemicznych przyjmuje się umownie, że tzw. standardowa entalpia, energia wewnętrzna i inne wartości podstawowych funkcji stanu wszystkich substancji prostych (czystych pierwiastków) wynoszą 0. Wartości wszystkich standardowych entalpii, energii wewnętrznych i innych funkcji stanu substancji złożonych oraz reakcji chemicznych i rozmaitych procesów fizycznych oblicza się przyjmując to założenie.

Tradycyjnie symbolem wartości standardowych funkcji stanu jest ΔX°298, gdzie X to symbol danej funkcji stanu np. ΔH°298 (entalpia) albo ΔU°298 (energia wewnętrzna).

Zobacz też

• stan standardowy
• warunki normalne