Więźba dachowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elementy więźby dachu: 1. murłata 2. krokiew 3. płatew 4. kleszcze 5. wiązar 6. słup 7. zastrzał 8. wieniec
Schäftlarn Monastery Martinstadl roof framework.jpg
Więźba dachowa

Więźba dachowa – drewniany szkielet (stelaż) dachu, który przenosi obciążenia z pokrycia dachowego.

Więźby należą do konstrukcji ciesielskich. Przekazywanie sił od obciążeń ciężarem własnym, wiatrem i śniegiem pomiędzy poszczególnymi elementami odbywa się poprzez złącza ciesielskie.

Podstawowym elementem więźby są wiązary dachowe, wśród których najczęściej spotyka się: wiązary krokwiowe, jętkowe, płatwiowo-kleszczowe, wieszarowe. Dach składa się z kilku wiązarów, na których spoczywa pokrycie dachu oparte za pośrednictwem łat (wąskich desek lub szerokich listew), ewentualnie dodatkowo kontrłat lub deskowania.

Wiązary opiera się na belkach stropu poddasza, na murze za pośrednictwem murłaty – w przypadku ściany szkieletowej na belce oczepowej. W kierunku podłużnym konstrukcja dachu usztywniona jest za pomocą ukośnie przybijanych desek wiatrownic.

W konstrukcjach archaicznych dachów spotyka się również typy:

Elementy więźby dachowej[edytuj | edytuj kod]