Wiersz polityczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wiersz polityczny znany również jako wiersz dekapentasylabiczny (z greckiego: δεκαπεντασύλλαβος, dekapentasyllabos, '15-sylabiczny') – forma metryczna stosowana w poezji bizantyńskiej i greckiej począwszy od X wieku do przełomu XIX i XX wieku, a obecnie używana w poezji ludowej.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyczne cechy wiersza politycznego

  • jest pisany białym wierszem, nie używa rymów
  • każdy werset ma piętnaście sylab, z wyraźną cezurą po ósmej sylabie
  • używa stopy jambicznej, złożonej z długiej i krótkiej sylaby o postaci \smile —.

Przykład wiersz politycznego:

Τὰ μάτια σου 'ναι πέλαγος // καὶ θάλασσα μεγάλη
κι' ἀπέραντοςκεανός // κ' ἐγώ 'μαι τ' ἀκρογιάλι.

(Graficzne przedstawienie: \smile\smile\smile\smile — // \smile\smile\smile\smile )

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Nazwa "polityczny" ma żadnego związku z terminem "polityka" i nie odnosi się do treści utworu. Pochodzi od pierwotnego znaczenia greckiego słowa πολιτικός, cywilny i wskazuje, że wierszem tym pisano utwory przeznaczone dla osób świeckich, nie mające charakteru religijnego.

Wierszem politycznym pisali:

Wierszem politycznym zostały też napisane utwory anonimowe z XIII, XIV i XV wieku: Achilleida, Florios i Platzia Flore, Imberios i Margarona, Kallimach i Chrysorroe, Libistros i Rodamne, Niezwykła opowieść o Beltandrze i Chrysantzy, Opowieść o ciężko doświadczonym Apoloniuszu z Tyru, Stary rycerz, Legenda o poczciwym Ośle, Opowiadanie dla dzieci o czworonogich zwierzętach, Ornitolog[3].

Przypisy

  1. O. Jurewicz: Historia literatury bizantyńskiej. s. 212, 248, 251, 253, 254, 260.
  2. O. Jurewicz: Historia literatury bizantyńskiej. s. 295-300.
  3. O. Jurewicz: Historia literatury bizantyńskiej. s. 301-314.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]