Wiktor Amadeusz von Hessen-Rotenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wiktor Amadeusz von Hessen-Rotenburg (niem. Victor Amadeus von Hessen-Rotenburg, ur. 2 września 1779 na Zamku Rotenburg; zm. 12 listopada 1834 w Zębowicach) – ostatni książę von Hessen-Rotenburg w latach 1812-1815 oraz pierwszy książę von Ratibor i książę von Corvey w latach 1821-1834.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Siedziba rodowa w Rudach
Siedziba rodowa w Corvey

Wiktor Amadeusz był synem Landgrafa Karola Emanuela von Hessen Rotenburg (1746-1812) i księżnej Leopoldyny (1754-1823), córki księcia Franciszka Józefa I Liechtenstein (1726-1781). Książę Wiktor objął rządy po ojcu w dobie wojen napoleońskich. W 1815 roku książę utracił część swoich ziem w Hesji na rzecz Prus. W ramach rekompensaty otrzymał dobra raciborskie i dawny benedyktyński klasztor w Corvey, w Westfalii[1]. W 1821 roku na mocy dokumentu króla Fryderyka Wilhelma III, dobra raciborskie podniesiono do godności księstwa. Wiktor Amadeusz został księciem tytułującym się Herzog von Ratibor und Fürst von Corvey[2]. Dobra książęce składały się z 65 wsi i 30 folwarków w powiatach: raciborskim, toszecko-gliwickim i rybnickim, z liczbą ludności przekraczającą 18 tysięcy.

Swoimi nowymi posiadłościami zarządzał książę rezydując w Rudach, w zamku rodowym Rothenburg nad Fuldą w Hesji oraz w Zębowicach[3]. Po objęciu nowych majątków książę przeprowadził wiele reform. W 1820 powołał nową komorę w Raciborzu. Każdy folwark książęcy otrzymał swojego zarządcę[4]. W dobrach księcia zajmowano się głównie rolnictwem. Działały także gorzelnie, tartaki, potażarnie i smolarnie[5]. W 1830 Wiktor Amadeusz powiększył swoje dobra zakupując nowe majątki. Za 336 tys. talarów nabył dobra sośnicowickie. A 1832 roku kupił majątek Zębowice koło Dobrodzienia[6].

Małżeństwa i rodzina[edytuj | edytuj kod]

Książę Wiktor Amadeusz był trzykrotnie żonaty. W 1799 roku poślubił Leopoldynę von Fürstenberg-Stühlingen, która zmarła 7 lat później. W 1812 książę Wiktor Amadeusz poślubił księżnę Elizę zu Hohenlohe Langenburg, która zmarła 1830 roku. Ostatnią żoną księcia była księżniczka Eleonora von Salm-Reifferscheidt-Krautheim, którą poślubił w 1831 roku. Z żadnego z tych małżeństw książę nie doczekał się potomstwa. Cały majątek zapisał bratankom swojej drugiej żony Elizy – braciom Wiktorowi Maurcyemu i Klodwigowi Karolowi Wiktorowi z rodziny Hohenlohe-Schillingsfürst.[7][8]

Przypisy

  1. Grzegorz Wawoczny, Rudy wczoraj i dziś, Racibórz 2001, s. 228
  2. Grzegorz Wawoczny, op. cit., s. 228
  3. Grzegorz Wawoczny, op. cit., s. 229
  4. Grzegorz Wawoczny, op. cit., s. 232
  5. Grzegorz Wawoczny, op. cit., s. 233
  6. Grzegorz Wawoczny, op. cit., s. 233
  7. Grzegorz Wawoczny, op. cit., s. 236
  8. Paweł Newerla, Dzieje Raciborza i jego dzielnic, Racibórz 2008, s. 33-36, 40-41

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Wawoczny, Rudy wczoraj i dziś, Racibórz 2001, ISBN 83-912030-6-9
  • Grzegorz Wawoczny, Sławny ród książąt raciborskich, Nowiny Raciborskie, nr 20, 16 maja 2005
  • Paweł Newerla, Dzieje Raciborza i jego dzielnic, Racibórz 2008, ISBN 978-83-89802-73-6