William Henry White

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sir William Henry White

Sir William Henry White, KCB, FRS (ur. 2 lutego 1845 w Devonport, zm. 27 lutego 1913 w Londynie) – brytyjski architekt okrętowy, naczelny konstruktor brytyjskiej Admiralicji, jeden z najwybitniejszych twórców okrętów wojennych końca XIX w.

Początkowo pracował jako czeladnik w dokach w Devonport, skąd został wysłany do Royal Academy of Naval Architecture w South Kensington. Po jej ukończeniu rozpoczął pracę w biurze konstrukcyjnym Admiralicji, m.in. uczestnicząc w projektowaniu pierwszych nowoczesnych krążowników brytyjskich: w pełni stalowych, pancernopokładowychIris” i „Mercury”, a następnie – typu Mersey[1]. W 1872 został sekretarzem Biura Konstrukcyjnego Admiralicji, dwa lata później – zastępcą konstruktora, w 1881 – głównym konstruktorem (Chief Constructor)[2].

Zachęcony wysokim uposażeniem, przeniósł się do zakładów Armstronga w Elswick, gdzie pomagał rozbudowywać stocznię[1] (zorganizował dział budowy dużych okrętów pancernych[2]). Dla Armstronga zaprojektował takie okręty jak krążowniki „Naniwa”, „Takachiho” (a także zbudowany w Yokosuce „Akitsushima”) dla Japonii, „Dogali” dla Włoch, czy „Panther” i „Leopard”dla Austro-Węgier .

W 1885 wrócił do biura konstrukcyjnego Admiralicji, mimo niższej pensji, i pozostał tam przez 17 lat, dochodząc do stanowiska Dyrektora Konstrukcji Okrętowych (Director of Naval Construction)[2], budując serie krążowników pancernopokładowych, pierwsze brytyjskie krążowniki pancerne, oraz przeddrednoty[1]. Dla Admiralicji zaprojektował m.in. pancerniki HMS „Renown” i „Nile”, czy krążowniki typu Pelorus, jak „HMS Pomone”. Łącznie był odpowiedzialny za budowę ponad 200 okrętów[2]. 7 czerwca 1888 został przyjęty do Royal Society[3]. W uznaniu zasług został w 1895 komandorem Orderu Łaźni[2].

Należał do Institution of Civil Engineers, rady Institution of Naval Architects; był członkiem Royal United Service Institution i członkiem honorowym NE Coast Institution of Engineers & Ship Builders. W latach 1871-73 wykładał w Akademii w South Kensington, a następnie, do 1881, w Royal Naval College. Był autorem wielu artykułów i książek na temat budowy okrętów. Royal Navy College przyjął jego Manual of Naval Architecture (Podręcznik architektury okrętowej) jako podręcznik; podobnie uczyniły (po przetłumaczeniu) floty niemiecka i włoska. Jego dociekania teoretyczne i praktyczne koncentrowały się na zagadnieniach stabilności okrętów (m.in. metacentrycznej) i wytrzymałości strukturalnej, zwłaszcza podczas pracy na fali. Wiedza tak zdobyta posłużyła mu do stworzenia wielu nowatorskich i bardzo szybkich jednostek[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Peter Brooke: Warships for Export: Armstrong Warships 1867-1927. Gravesend: 1999, s. 13-14. ISBN 0-905617-89-4.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 White, Sir William Henry. W: NA6967 [on-line]. Royal Society. [dostęp 2013-07-22].
  3. 3,0 3,1 White, Sir William Henry. W: GB 117 The Royal Society [on-line]. Royal Society. [dostęp 2013-07-22].