Winitar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Winitar (u Jordanesa), Witimir (u Ammiana Marcelina) – wnuk Wultulfa, brata Hermanaryka, król Ostrogotów, który według Jordanesa w roku 375 w drugim starciu (pierwsze przegrał) pokonał Antów, a ich wodza Boza ukrzyżował wraz z synami i siedemdziesięcioma naczelnikami plemiennymi[1], stąd przyjmuje się, że imię zanotowane przez Jordanesa to raczej przydomek, gockie *Vinita-harjis "pogromca Wenetów, czyli Słowian". Ponieważ podlegał zwierzchności Hunów, a uderzył na Antów będących sprzymierzeńcami Hunów, działaniami swymi sprowokował odwet ze strony Balambera, który pozyskał innego Amala Gesimunda (syna Hunimunda, wnuka Hermanaryka) i na czele armii złożonej z Hunów i części Ostrogotów uderzył na Winitara w 376. Dwie pierwsze bitwy (starcia) wygrał Winitar jednak w trzeciej przegrał i poległ. Po wygranej Balamber pojął za żonę jego krewną (siostrzenicę?) Wadamerkę. Winitar osierocił nieletniego syna Wideryka (Wandalara). Władcą Ostrogotów z huńskiego namaszczenia został Hunimund.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zientara. Historia powszechna średniowiecza. 1973, str. 146