Wirus zapalenia wątroby typu D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wirus zapalenia wątroby typu D
Systematyka
Grupa Grupa V ((-)ssRNA)
Rząd niesklasyfikowany
Rodzina niesklasyfikowany
Rodzaj deltavirus
Gatunek wirus zapalenia wątroby typu D
Nazwa systematyczna
Hepatitis D Virus
Cechy wiralne
Skrót HDV
Kwas nukleinowy RNA
Liczba nici jedna
Liczba segmentów jeden
Polaryzacja kwasu nukleinowego ujemna
Osłonka obecna
Rezerwuar człowiek
Wywoływane choroby wirusowe zapalenie wątroby

Wirus zapalenia wątroby typu D, HDV (z ang. Hepatitis D Virus), nazywany też wirusem delta, jest małym, kolistym wirusem RNA. Wiriony są owalne, średnica ich wynosi 36 nm, zawierają kolistą, pojedynczą nić RNA o ujemnej polarności będącą najmniejszym genomem występującym w wirusach ludzkich i zwierzęcych. Może ulegać namnażaniu jedynie w organizmach zakażonych wirusem zapalenia wątroby typy B. Związek między tymi dwoma wirusami wynika stąd, iż HDV nie koduje białka osłonki, którym jest HBsAg. Genom otoczony jest:

Wirus HDV jest prawdopodobnie wirusem roślinnym (wiroidem), który pierwotnie trafił do człowieka zainfekowanego HBV[potrzebne źródło].

Zakażenie następuje drogą pozajelitową przez zakażone igły, strzykawki, narzędzia chirurgiczne i stomatologiczne, przetaczanie krwi zakażonej wirusami oraz wydzieliny organizmu: spermę, śluz szyjkowy. Nie występuje w kale, ślinie i łzach.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Szacuje się, że 18 milionów ludzi spośród 410 milionów nosicieli HBV jest zakażonych wirusem HDV[potrzebne źródło]. Koinfekcja HBV+HDV występuje w Europie stosunkowo rzadko i jest ograniczone zwykle do grup zwiększonego ryzyka. Jedyne przypadki HDV w Polsce stwierdzono u zarażonych wirusem HIV narkomanów po kontaktach z grupami spoza Polski (część może być jednakże nie wykryta, gdyż nie prowadzi się rutynowo diagnostyki w tym kierunku).

Zakażenie HDV w wzw typu B znacznie nasila postęp choroby.

Profilaktyka i leczenie[edytuj | edytuj kod]

Szczepionka przeciw wirusowi zapalenia wątroby typu B chroni również przed HDV, ponieważ może się on replikować tylko w obecności wirusa HBV[1].

Leczenie przewlekłego zapalenia wątroby typu D jest aktualnie niezadowalające. Leki stosowane w terapii wirusowego zapalenia wątroby typu B w większości są nieskuteczne przy zakażeniu HDV. Jedynym czynnikiem, który ma jakiś skutek leczniczy w przebiegu tego zapalenia wątroby jest interferon alfa, który jest skuteczny tylko w około 20% przypadków[2]. Transplantacja narządu z reguły wiąże się z wtórnym zakażeniem przeszczepu.

Przypisy

  1. Delta agent (Hepatitis D) (ang.). ncbi.nlm.nih.gov. [dostęp 2014-10-23].
  2. Pascarella S., Negro F.: Hepatitis D virus: an update (ang.). ncbi.nlm.nih.gov. [dostęp 2014-10-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.