Wskaźnik Pearla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wskaźnik Pearla – wskaźnik opracowany przez Raymonda Pearla w 1932 roku określający skuteczność metod antykoncepcyjnych. Wskaźnik ten wyznacza się jako pomnożony przez 1200 (u niektórych badaczy 1300) stosunek liczby niezamierzonych poczęć do liczby badanych cykli, przy stosowaniu ustalonej metody antykoncepcji. Podaje więc liczbę zapłodnień w ciągu roku na 100 badanych kobiet (ok. 1200 cykli). Im niższy jest wskaźnik Pearla, tym metoda jest skuteczniejsza. Bez stosowania antykoncepcji wskaźnik Pearla wynosi 85. M.in. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO)[1] czy American Congress of Obstetricians and Gynecologists[2] odeszły od jego stosowania, na rzecz wyrażania skuteczności w procentach.

Skuteczność danej metody zależy od różnych czynników, w tym dyscypliny partnerów i jakości stosowanych środków, dlatego też istnieją rozbieżności przy podawaniu wskaźnika Pearla. Podaje się skuteczność dla właściwego stosowania, jak i dla nieścisłego stosowania metody.

Wartość wskaźnika jest wynikiem badań empirycznych i zależy od populacji, w której są one przeprowadzane. Jest to kolejną przyczyną tego, że ta sama metoda może w różnych badaniach uzyskać różne wartości wskaźnika.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak wszystkie miary skuteczności metod antykoncepcyjnych, wskaźnik Pearla jest wyliczany na podstawie obserwacji próbki populacji. Zatem badania różnych populacji, używając tych samych środków antykoncepcyjnych, mogą prowadzić do uzyskania różnych wartości wskaźnika. Ponadto wpływ na wartość wskaźnika Pearla mają: kultura, demografia oraz sposób nauczania techniki antykoncepcyjnej[3][4].

W 1966 r. pojawiły się pierwsze postulaty odejścia od używania wskaźnika Pearla[5][6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. WHO | Family planning
  2. http://www.acog.org/~/media/For%20Patients/faq112.pdf?dmc=1&ts=20120226T1756034481
  3. Trussell J., Hatcher RA., Cates W., Stewart FH., Kost K. A guide to interpreting contraceptive efficacy studies. „Obstetrics and Gynecology”. 76 (3 Pt 2), s. 558–67, wrzesień 1990. PMID 2199875. 
  4. Trussell J. Methodological pitfalls in the analysis of contraceptive failure. „Statistics in Medicine”. 10 (2), s. 201–20, luty 1991. doi:10.1002/sim.4780100206. PMID 2052800. 
  5. Sheps MC. Characteristics of a ratio used to estimate failure rates: occurrences per person year of exposure. „Biometrics”. 22 (2), s. 310–21, czerwiec 1966. doi:10.2307/2528521. PMID 5961447. 
  6. Potter RG. Application of life table techniques to measurement of contraceptive effectiveness. „Demography”. 3 (2), s. 297–304, 1966. doi:10.2307/2060159. PMID 21318704. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.