Wykładnik krytyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wykładnik krytyczny to stała liczba występująca w wykładniku zależności jakiejś wielkości fizycznej od temperatury posiadającej rozbieżność potęgową wokół temperatury krytycznej (temperatury ciągłego przejścia fazowego).

Klasyfikacja wykładników krytycznych (T_{kr} - temperatura krytyczna)

  • \alpha - ciepło właściwe dla przemiany fazowej wokół temperatury krytycznej \alpha oznacza wykładnik krytyczny  c(T) \propto \left ( \left | \frac{T-T_{kr}}{T_{kr}}\right |^{-\alpha}-1\right)\; T \rightarrow T_{kr}
  • \beta - namagnesowanie  m(T) \propto (T_{kr}-T)^\beta \; T \rightarrow T_{kr}^-
  • \gamma - podatność magnetyczna  \chi(T) \propto |(T-T_{kr}|^{-\gamma} \; T \rightarrow T_{kr}
  • \delta - namagnesowanie w funkcji pola B dla T=T_{kr},  m \propto B^{1/\delta}
  • \eta - dwupunktowa funkcja korelacji dla spinów  G^{(2)}(r) \propto \frac{1}{r^{d-2+\eta}} , T=T_{kr}, B=0
  • \nu długość korelacji dla spinów  \xi \propto |T-T_{kr}|^{\nu}, B=0

Uniwersalność[edytuj | edytuj kod]

Podstawową cechą wykładników krytycznych jest uniwersalność. Polega ona na tym, że wartości wykładników krytycznych dla różnych przejść fazowych mierzonych dla różnych substancji przynależnych do danej klasy uniwersalności są takie same.