Temperatura krytyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Temperatura krytycznatemperatura, powyżej której zanika różnica gęstości między stanem gazowym a ciekłym danej substancji, a w związku z tym niemożliwe jest skroplenie gazu pomimo wzrostu ciśnienia. Mówi się, że taka substancja znajduje się w stanie nadkrytycznym.

Temperaturze krytycznej odpowiada ciśnienie krytyczne.

Pojęcie temperatury krytycznej odnosi się również do innych przejść fazowych. Przykładem temperatury krytycznej jest temperatura Curie, w której układ magnetyczny przechodzi z fazy ferromagnetycznej do fazy paramagnetycznej.

Pierwiastek Temperatura krytyczna
Argon -122,29°C (150,86 K)
Arsen 1400 °C (1673,15 K)
Azot -146,9 °C (126,25 K)
Brom 315 °C (588,15 K)
Chlor 143,8 °C (416,95 K)
Fluor -128,85 °C (144,3 K)
Fosfor 721 °C (994,15 K)
Hel -267,96 °C (5,19 K)
Jod 546 °C (819,15 K)
Krypton -63,7 °C (209,45 K)
Ksenon 16,58 °C (289,73 K)
Neon -228,75 °C (44,4 K)
Tlen -118,57 °C (154,58 K)
Radon 105 °C (378,15 K)
Rtęć 1477 °C (1750,15 K)
Selen 1493 °C (1766,15 K)
Siarka 1041 °C (1314,15 K)
Wodór -240,17 °C (32,98 K)
Związek Temperatura krytyczna
Acetylen -36 °C (237,15 K)
Alkohol etylowy 243,1 °C (516,25 K)
Amoniak 132,4 °C (405,55 K)
Dwutlenek węgla 31 °C (304,15 K)
Eter etylowy 193,8 °C (466,95 K)
Metan -82 °C (191,15 K)
Woda 374,2 °C (647,35 K)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]