Wzmacniacz
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wzmacniacz – układ elektroniczny, którego zadaniem jest wytworzenie na wyjściu sygnału analogowego, będącego wzmocnionym sygnałem wejściowym, kosztem zużycia energii pobieranej ze źródła prądu.
Wzmacniacze są budowane przy użyciu elementów aktywnych (lamp elektronowych, tranzystorów).
Ze względu na parametr sygnału, który jest wzmacniany, wzmacniacze dzielone są na:
- wzmacniacze prądu (współczynnik wzmocnienia napięciowego równy jest 1)
- wzmacniacze napięcia (współczynnik wzmocnienia prądowego równy jest 1)
- wzmacniacze mocy (wzmacniane są równocześnie prąd i napięcie) – najczęściej stosowane we wzmacniaczach elektroakustycznych
Ze względu na konstrukcję układu wzmacniacza: pojedynczy, pojedynczy równoległy oraz przeciwsobny.
Ze względu na klasę pracy wzmacniacza: A (lampa elektronowa A1, A2), AB (lampa elektronowa AB1, AB2), B, C, D i inne
Ze względu na rodzaj wzmacnianego sygnału elektrycznego stosuje się podział:
- wzmacniacze stałoprądowe (lub wzmacniacze przebiegów wolnozmiennych)
- wzmacniacze pasmowe – wzmacniają sygnał z zadanego zakresu częstotliwości
- wzmacniacze selektywne – zakres częstotliwości jest względnie wąski
- wzmacniacze szerokopasmowe
Najważniejsze parametry elektryczne wzmacniaczy to:
- współczynnik wzmocnienia prądowego
- współczynnik wzmocnienia napięciowego
- rezystancja (impedancja) wejściowa – określa jak bardzo wzmacniacz obciąża źródło sygnału (im większa, tym lepiej)
- rezystancja (impedancja) wyjściowa – określa jak duża część wzmocnionego sygnału zostanie "stracona" w obwodach wzmacniacza (im mniejsza, tym lepiej)
- pasmo przenoszonych częstotliwości
- stosunek sygnału do szumu
Zobacz też [edytuj]
- Wzmacniacz gitarowy
- Wzmacniacz impulsowy
- Wzmacniacz lampowy
- Wzmacniacz mocy
- Wzmacniacz operacyjny
- Wzmacniacz różnicowy
- Wzmacniacz selektywny
- Wzmacniacz szerokopasmowy
- Wzmacniacz tranzystorowy
Bibliografia [edytuj]
- G. S. Cykin, Wzmacniacze elektroniczne, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Wydanie II, Warszawa 1970
