Zaleukos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zaleucus w Promptuarii Iconum Insigniorum

Zaleukos (I poł. VII wieku p.n.e.) – władca Lokrów Epizefiryjskich, greckiej kolonii w południowej Italii (Wielka Grecja); pierwszy prawodawca, którego starożytni Grecy zachowali w pamięci.

Według niektórych przekazów był niewolnikiem, wydaje się jednak, że był raczej bogatym hodowcą, jednym z ajsymnetów.

Około 662 r. p.n.e. Zaleukos ogłosił kodyfikację praw dla arystokratycznej polis, jaką była jego ojczyzna, stając się autorem prawdopodobnie pierwszego spisanego kodeksu praw w starożytnej Grecji.

Ustawodawstwo Zaleukosa znamy tylko z wzmianek i cytatów u późniejszych autorów. Prawa te uchodził za bardzo surowe. Wiemy, że regulacje dotyczyły ochrony własności prywatnej, ale i wkraczały w sferę obyczajów i polityki. Miał on na przykład nakazać obiektywizm urzędnikom i troszczyć się o zapewnienie pokoju wewnętrznego. Ustawodawstwo to miało przełamać prawa klanowe, retry i umożliwić sądzenie przestępstw przed sądami. Zaleukos wprowadził surowe orzecznictwo karne, aby nowe prawo zyskało moc nad niezdyscyplinowaną i mściwą szlachtą. Prawa Zaleukosa miały istotny wpływ na kodyfikacje innych greckich miast-państw w Italii, na Sycylii i w samej Grecji, np. na nich miał wzorować się ateński prawodawca Drakon.

Sam Zaleukos w pewien sposób stał się więźniem utworzonego przez siebie surowego prawa, przed którego okrucieństwem uratował się dzięki ,,radosnej jego interpretacji”. Historia o której wspomniano wydarzyła się w związku z synem Zaleukosa. Kodyfikator przewidział bowiem za cudzołóstwo karę w postaci wyłupania obojga oczu. Kiedy jednak jego własny syn został oskarżony o popełnienie cudzołóstwa, a następnie stanął przed obliczem ojca - sędziego - kodyfikatora w jednej osobie, Zaleukos postanowił być konsekwentny w stosowaniu stworzonego przez siebie prawa, w sytuacji skazania podsądnego za popełnione przezeń przestępstwo. Choć trzeba przyznać, że nie do końca ściśle trzymał się litery prawa. Najpierw jedno oko wydłubał sobie a nastepnie pozbawił jednego oka swojego syna. Wszystko to zrobił mimo tego, iż nawet ludność była gotowa puścić przestępstwo latorośli Zaleukosa płazem[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Jońca: Głośne Rzymskie Procesy Karne. Wrocław wyd. Ossolineum 2009, s. 41. ISBN 978-83-04-05016-7