Zamieszki w Wielkiej Brytanii (2011)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zamieszki w Wielkiej Brytanii (2011)
Zamieszki w Wielkiej Brytanii (2011)
Tottenham High Road w Londynie
po zamieszkach z 7 sierpnia 2013 r.
Kraj  Wielka Brytania
Miejsca wystąpień Londyn, Birmingham, Manchester, Liverpool, Nottingham, Leeds, Bristol i inne miasta[1]
Początek wystąpień 6 sierpnia 2011
Koniec wystąpień 10 sierpnia 2011
Zabici 5 osób[2][3][4]
Ranni 35 osób
Aresztowani 3.423 osób[5]
Charakter wystąpień starcia chuliganów z policją
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikinews Wiadomości w Wikinews
Tottenham High Road w Londynie po zamieszkach z 7 sierpnia 2013 r.

Zamieszki w Wielkiej Brytanii – trwająca od 6 do 10 sierpnia 2011 roku seria rozruchów i grabieży, mająca swój początek w londyńskiej dzielnicy Tottenham, w północnej części miasta.

Przebieg zamieszek[edytuj | edytuj kod]

Wydarzenia rozpoczęły się w wyniku śmierci 29-letniego, czarnoskórego[6] Marka Duggana, mieszkańca Tottenhamu, który został zastrzelony podczas próby aresztowania[7] za handel narkotykami, co wykazano w procesie sądowym w 2012 r.[8] W styczniu 2014 oficjalnie ustalono, iż policja nie złamała prawa i nie przekroczyła swoich uprawnień strzelając do mężczyzny podczas tamtego pościgu.[9]

Lokalne społeczeństwo zorganizowało pokojowy protest. Antypolicyjna demonstracja przerodziła się w zamieszki po tym, gdy rozpowszechniono plotkę, że policja bezpodstawnie zaatakowała 16-letnią dziewczynę, która uczestniczyła w proteście.[7] Zamieszki rozprzestrzeniły się na kolejne dzielnice Londynu: Hackney, Brixton, Chingford, Walthamstow, Peckham, Enfield, Battersea, Croydon, Ealing, Barking, Lewisham i East Ham. W zamieszkach uczestniczyli ludzie z różnych grup etnicznych[10] i różnych klas społecznych, w tym wiele z klasy średniej, co wywołało oburzenie w mediach.[11][12][13]

W następnych dniach zamieszki sprowokowano w innych miastach w Wielkiej Brytanii[1], gdzie również demolowano i okradano sklepy, podpalano samochody, budynki mieszkalne i budynki administracji państwowej. Wszędzie atakowano funkcjonariuszy policji i niszczyno wozy policyjne.[14] Jedną z poszkodowanych z powodu płonącego budynku w dzielnicy Croydon na południu Londynu, była Polka, Monika Kończyk, której zdjęcie skaczącej z oka płonącego domu, opublikowały media w Wielkiej Brytanii i Polsce.[15][16][17]

Poza Londynem zamieszki objęły takie miasta jak: Birmingham, Bristol, Gloucester, Gillingham, Leeds, Nottingham, West Midlands, Greater Manchester, Liverpool, Wolverhampton i West Bromwich.[18]

W obliczu narastającego napięcia premier Wielkiej Brytanii David Cameron[19], minister spraw wewnętrznych Wielkiej Brytanii Theresa May[20] oraz burmistrz Londynu Boris Johnson[21] skrócili swoje wakacje.

Brytyjski premier poinformował, że w ciągu pierwszych trzech dni zajść w Londynie zatrzymano 450 osób. Ich sprawy były rozpatrzone przez sądy w przyspieszonym trybie postępowania.[2] Według policji, w ciągu trzech pierwszych dni starć 100 osób postawiono w stan oskarżenia.[1] Po zakończeniu rozruchów na terenie całej Wielkiej Brytanii aresztowano 3.423 osób i ukarano różnymi karami w procesach sądowych ok. 1.000 osób.[5] Informacje dotyczące działań sił porządkowych podczas zamieszek opublikowano w raporcie rządowym z 26 października 2011.[22]

Skutki zamieszek[edytuj | edytuj kod]

Zniszczenia[edytuj | edytuj kod]

Właściciele sklepów tylko w Tottenhamie oszacowali straty na kilka milionów funtów.[23] Ponadto zamieszki spowodowały nieodwracalne zniszczenia dziedzictwa architektury dzielnicy.[24] Ogólną wartość strat na terenie samego Londynu wyceniono na 200 milionów funtów.[25]

Grabieże[edytuj | edytuj kod]

Masowe grabieże zostały odnotowane w różnych miejscach i miały charakter działań zaplanowanych i zorganizowanych za pomocą sieci telefoni komórkowej[26] oraz portali społecznościowych, głównie imigrantów z krajów arabskich.[27]

Straty spowodowane tylko grabieżami w regionie samego Londynu oszacowano na 100 mln funtów. [28] Policja Metropolitalna przydzieliła 450 detektywów do poszukiwań sprawców kradzieży.[29] Fotografie osób dokonujących kradzieży zostały opublikowane na stronie internetowej policji.[30]

Suma strat[edytuj | edytuj kod]

Ogólne straty materialne na skutek m.in. pożarów nieruchomości, grabieży, demolowania, wstrzymania ruchu turystycznego i transportu, w przemyśle - wywołanych zamieszkami w całej Wielkiej Brytanii między 6 a 10 sierpnia 2011 r., wyceniona na ok. 1 miliard funtów.[31]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Parliament recalled to tackle riots - David Cameron (ang.). BBC.co.uk, 2011-08-09. [dostęp 2011-08-09].
  2. 2,0 2,1 ps, IAR: Jest pierwsza ofiara zamieszek. Cameron: Na ulice wyjdzie 16 tys. policjantów. Gazeta.pl, 2011-08-09. [dostęp 2011-08-09].
  3. ak: Zginęli podczas zamieszek. „Morderstwo z premedytacją”. tvn24.pl, 2011-08-10. [dostęp 2011-08-10].
  4. ak: piąta ofiara rozruchów w Wielkiej Brytanii.. tvn24.pl, 2011-08-12. [dostęp 2011-08-12].
  5. 5,0 5,1 Latest police raids take number of arrests from summer riots to 3,423 (ang.). www.independent.co.uk. [dostęp 2013-10-13].
  6. 26 policjantów rannych. 48 osób zatrzymanych (pol.). tvn24.pl. [dostęp 2011-08-09].
  7. 7,0 7,1 Tottenham riots: a peaceful protest, then suddenly all hell broke loose (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2011-08-09].
  8. Mark Duggan was trying to set up drug deal before shooting, court hears (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2013-10-13].
  9. Stephen Castle: Police Cleared in 2011 Death That Incited British Riots. The New York Times, 2014-01-09. [dostęp 2014-01-09].
  10. Owen Jones: Why ‘chavs’ were the riots’ scapegoats (ang.). The Independent. [dostęp 2012-05-01].
  11. UK riots: Why respectable people turned to looting (ang.). NewScientist, 2011-08-12.
  12. UK riots: grammar school girl is accused of theft (ang.). Daily Telegraph. [dostęp 2011-08-11].
  13. The middle class 'rioters' revealed: The millionaire's daughter, the aspiring musician and the organic chef all in the dock (ang.). Daily Mail. [dostęp 2011-09-02].
  14. England riots: Maps and timeline (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2013-10-13].
  15. London riots: woman who leapt from burning flat says she's lucky to be alive (ang.). mirror.co.uk. [dostęp 2013-10-13].
  16. Polish woman who jumped from flames in memorable summer riots image 'filmed arsonist on her mobile phone (ang.). dailymail.co.uk. [dostęp 2013-10-13].
  17. To 32-letnia Monika Kończyk z Koronowa wyskoczyła z okna w Londynie!. gaetapomorska.pl. [dostęp 2013-10-13].
  18. England riots: Maps and timeline (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2013-10-13].
  19. Cameron cuts short holiday to tackle riots (ang.). reuters.com. [dostęp 2011-08-09].
  20. London riots: Theresa May flies back from holiday (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2011-08-09].
  21. Wlk. Brytania: Zamieszki wymknęły się spod kontroli (pol.). interia.pl. [dostęp 2011-08-09].
  22. Parlament Wielkiej Brytanii: The August 2011 riots: a statistical summary - Commons Library Standard Note (ang.). www.parliament.uk. [dostęp 2013-10-12].
  23. 'Like The Blitz': Riot Eyewitnesses React (ang.). sky.com. [dostęp 2011-08-11].
  24. The destruction of Tottenham’s buildings isn’t just a sentimental loss (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2011-08-11].
  25. UK riots: Met receives £200million claims for riot damage including £17m worth of CDs (ang.). mirrornews.co.uk. [dostęp 2013-10-13].
  26. London riots: how BlackBerry Messenger played a key role (ang.). [dostęp 2013-10-13].
  27. London Riots And Their Social Network Organisation (ang.). [dostęp 2013-10-13].
  28. Insurers say London riot losses „well over £100m” (ang.). cityam.com. [dostęp 2011-08-11].
  29. London riots: 450 detectives in hunt for looters (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2011-08-11].
  30. London Disorder Images (ang.). met.police.uk. [dostęp 2011-08-11].
  31. The Finacial Times: Riots hit retail shares at worst time (ang.). www.ft.com. [dostęp 2013-10-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]