Przejdź do zawartości

Łukasz Gołębiewski

Dodaj linki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Łukasz Gołębiewski
Krzysio Isztar, Krzysztof Isztar, K.I. Sider, Ł.G.
Ilustracja
Łukasz Gołębiewski (2008)
Data i miejsce urodzenia

13 października 1971
Warszawa

Zawód, zajęcie

powieściopisarz, poeta, dziennikarz, krytyk, wydawca, bibliolog, przedsiębiorca

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski (1994)

Odznaczenia
Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej”
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Łukasz Stanisław Gołębiewski, ps. „Krzysio Isztar”, „Krzysztof Isztar”, „K.I. Sider”[1][2], krypt. „Ł.G.”[3] (ur. 13 października 1971 w Warszawie)[4] – polski powieściopisarz i poeta, dziennikarz, krytyk, wydawca, bibliolog, przedsiębiorca. Ekspert w dziedzinie mocnych alkoholi.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa

[edytuj | edytuj kod]

Absolwent XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie (matura) oraz Policealnego Studium Informacji Archiwistyki i Księgarstwa (dyplom technika księgarza, 1990)[5]. W latach 1990–1994 studiował na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego[4], gdzie uzyskał tytuł zawodowy magistra dziennikarstwa[6]. Ukończył również studia podyplomowe z zakresu enologii na Wydziale Farmaceutycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego[1][7].

W 1990 rozpoczął pracę jako dziennikarz w redakcji pisma studenckiego „Enigma”, w latach 1991–1992 pracował w dzienniku „Nowa Europa”, a w latach 1992–1994 w piśmie „Życie Codzienne”[4][6]. Od 1994 zatrudniony w dzienniku „Rzeczpospolita”[4], gdzie współredagował dodatek „Rzeczpospolita i Książki”[8]. Na łamach „Rzeczpospolitej” zajmował się rynkiem książki[9], od 1995 publikował tam roczne podsumowania sytuacji wydawniczej w Polsce[10]. Od 1998 wraz ze współpracownikami z założonej przez siebie firmy Biblioteka Analiz wydawał coroczne opracowania Rynek książki w Polsce, które mimo początkowych kontrowersji zyskały renomę wśród badaczy i uczestników rynku wydawniczego[10][11]. W 2008 publikacje wchodzące w skład cyklu, w większości kilkutomowe[a], zostały uznane przez Marka Toberę za „opracowania podstawowe na temat problemów współczesnego rynku książki”[10].

W 1998 wszedł w skład zespołu redakcyjnego miesięcznika Magazyn Literacki „Książki”, a w 2000 dwutygodnika „Biblioteka Analiz”, w latach 2000–2017 prezes zarządu ich wydawcy, spółki Biblioteka Analiz Sp. z o.o.[1][14] W 2000 wydał książkę Świat po Gutenbergu[11], w 2005 opublikował wspólnie z Piotrem Kitrasiewiczem książkę Rynek książki w Polsce 1944–1989[15]. W 2008 ukazała się jego książka eseistyczna poświęcona kulturze cyfrowej Śmierć książki. No Future Book[11]. Zawarte w niej idee rozwijał w książkach E-książka/book. Szerokopasmowa kultura (2009) oraz Gdzie jest czytelnik? (2012)[16].

W następnych latach poświęcił się działalności na rynku napojów alkoholowych[1]. Od 2015 redaktor naczelny dwumiesięcznika „Aqua Vitae. Ekskluzywny Magazyn o Alkoholach”, wydawanego od 2015 przez spółkę Biblioteka Analiz Sp. z o.o.[17][18] Prowadzi serwis internetowy poświęcony mocnym alkoholom Spirits.com.pl[1][17]. Właściciel firmy „Aqua Vitae Łukasz Gołębiewski”[19], juror w konkursach win i wódek[20][21], organizator cyklicznego konkursu Warsaw Spirits Competition[22]. Właściciel słowno-graficznego znaku towarowego wódki Alembikowa Old Warsaw Distillery 1865 (rejestracja 2019)[23], twórca receptur limitowanych serii autorskich wódek rzemieślniczych (np. wódek marki Bon Ton o smaku żurku, borowików i in.)[24][25].

Opublikował książki: Wódka (2014)[26], Koniak (2015)[27], Bourbon i amerykańska whiskey[27], Calvados[27], Świat brandy[28] (wszystkie 2016), Irlandzka whiskey (2017)[27], Gin (2018)[27], Grappa (2019)[27], Sztuka degustacji (2020)[27], Polska wódka (2021)[29], Blended whisky (2022)[27], Polskie debiuty alkoholowe 2021 roku (2022)[27], Armagnac i inne alkohole Gaskonii (2024)[30], Sherry, porto, madera, marsala… wermut i mistele (2025, razem z Gabrielą Gołębiewską)[31]. Autor serii wydawanych corocznie informatorów Mocne alkohole w Polsce[32].

Twórczość literacka

[edytuj | edytuj kod]

W 1990 zadebiutował jako prozaik opowiadaniem W drodze do celu[9]. Pod pseudonimem „Krzysio Isztar” opublikował w 1990 tom wierszy i opowiadań Naprzód. Symbole, kolory i rytmy, w 1991 razem z Magdą Gołębiewską tom wierszy Ergo sum[9]. W 1991 zredagował almanach poetycki Siódemka[9]. Opublikowane w nim pod pseudonimem wiersze skrytykował pod własnym nazwiskiem na łamach „Magazynu Literackiego”[9]. Pod własnym nazwiskiem publikował utwory od 1993, gdy wydał opowiadanie Franz i Aleksander[2]. W 1996 ukazało się opowiadanie Franz i Aleksander 2: Ostatni lot (ze wstępem Krzysztofa Masłonia)[9], w 2001 zbiór wierszy Zamknięty rozdział (pod pseudonimem „Krzysztof Isztar”), a w 2002 zbiór opowiadań Alkohol (pod pseudonimem „K.I. Sider”)[2].

W 2007 zadebiutował jako powieściopisarz książką Xenna – moja miłość (sześć wydań do 2011)[33][34], zaliczoną przez Krzysztofa Masłonia do literatury punkowej(inne języki)[35], podobnie jak trzy następne powieści: Melanże z Żyletką (2008)[2][36], Disorder i ja (2009)[37] oraz Złam prawo (2010)[38]. W kolejnych latach ukazały się powieść Bomba w windzie (2011) o Angliku uwięzionym w windzie, który wspomina swoje życie[39], powieść historyczna Krzyk Kwezala (2012) o oblężeniu i zagładzie azteckiego miasta Tenochtitlán w 1521[35][40], powieść współczesna Bandyci Rodriguez (2013) o parze meksykańskich przestępców dążących do wolności za wszelką cenę[41], powieść erotyczna Kobiety to męska specjalność (2014)[42][43], powieść historyczna z elementami sensacji Widzenia mistrza Hieronima (2015) o Hieronimie Boschu[44], powieść satyryczna o polskiej policji 3M: Miasto, Mafia & Miłość (2020)[45][46].

W 2007 opracował wraz z Malwiną Markiewicz książkę o anarchopunkowej grupie muzycznej Włochaty[47]. W 2007 wydał też książkę podróżniczą Meksyk – kraj kontrastów, napisaną razem z Sonią Dragą[11], a w 2013 przewodnik turystyczny Albania (wspólnie z Krzysztofem Bzowskim i Grzegorzem Petryszakiem)[48].

Działalność społeczna

[edytuj | edytuj kod]

Członek Stowarzyszenia Księgarzy Polskich[11]. Przez dwie kadencje wchodził w skład Sądu Koleżeńskiego Polskiej Izby Książki[49], a w latach 2010–2012 był sekretarzem Komisji Rewizyjnej PIK[49]. W latach 2012–2016 członek Rady Polskiej Izby Książki[50], pełnił funkcję przewodniczącego Sekcji Publikacji Elektronicznych PIK[49].

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

W 1999 otrzymał Nagrodę Edukacja '98 przyznawaną podczas Targów Książki Szkolnej „za popularyzację tematyki związanej z książką edukacyjną”[8], w 2008 odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej”[51], w 2013 razem z zespołem redakcyjnym „Biblioteki Analiz” PIK-owy Laur przyznawany przez Polską Izbę Książki[52], a w 2018 tytuł „Przyjaciel Książki” przyznawany przez Radę Polskiej Izby Książki[53]. W 2019 znalazł się wśród trzydziestu laureatów zorganizowanego przez „Bibliotekę Analiz” plebiscytu 30-lecia na najbardziej wpływowe osobowości polskiego rynku książki[54].

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Publikowano również ich tłumaczenia na niemiecki i angielski[12][13].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e Mariola Olejniczak: O pisarstwie z wysokim procentem – wywiad z Łukaszem Gołębiewskim. lednicamuzeum.pl, 1 czerwca 2020. [dostęp 2025-10-07].
  2. ↑ a b c d Łukasz Gołębiewski w Polskiej Bibliografii Literackiej IBL PAN. Pracownia Bibliografii Bieżącej w Poznaniu. pbl.ibl.poznan.pl. [dostęp 2025-10-07].]
  3. ↑ Rafał Moczkodan. „Nie warto tej lektury demonizować”. O Alchemiku Paulo Coelho w trzy dekady od pierwszego polskiego wydania. „Tematy i Konteksty”. Tom 19 Nr 14, s. 197, 2024. Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego. ISSN 2299-8365. [dostęp 2025-10-09]. 
  4. ↑ a b c d Gołębiewski, Łukasz Stanisław. W: Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja IV. Beata Cynkier i in. (red.). Warszawa: Polska Agencja Informacyjna, 2001, s. 257. ISBN 978-83-223-2691-6.
  5. ↑ Łukasz Gołębiewski. „Notes Wydawniczy. The Polish and East European Review of Books”. Wydania 9–12, s. 6, 2003. Warszawa: „Ex Libris”, International Publishing Service. ISSN 1230-0624. [dostęp 2025-10-07]. 
  6. ↑ a b Łukasz Gołębiewski. W: Rynek książki w Polsce. Tomy 1–3. Warszawa: Magazyn Literacki-Herbud, Biblioteka Analiz Literackich, 2009, s. 70.
  7. ↑ 10 lat enologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. farmer.pl, 24 maja 2021. [dostęp 2025-10-07].
  8. ↑ a b Łukasz Gołębiewski laureatem. rp.pl, 20 lutego 1999. [dostęp 2025-10-07].
  9. ↑ a b c d e f Gołębiewski Łukasz. W: Parnas bis. Słownik literatury polskiej urodzonej po 1960 roku. Krzysztof Varga, Paweł Dunin-Wąsowicz (oprac.). Warszawa: Lampa i Iskra Boża, 1998, s. 62–63. ISBN 83-86735-29-5.
  10. ↑ a b c Marek Tobera. Bibliologia wobec polskiego rynku książki w latach 1944–2007. „Przegląd Biblioteczny”. Z. 1, s. 52–53, 2008. Warszawa: Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, Wydział Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego. ISSN 0033-202X. [dostęp 2025-10-07]. 
  11. ↑ a b c d e Ernest Kacperski: Łukasz Gołębiewski. literatura.polska.pl. [dostęp 2025-10-07].
  12. ↑ Łukasz Gołębiewski: Buchmarkt in Polen. Anna Banasiak (tłum.). Warszawa: Magazyn Literacki, 1999, s. 1–99. ISBN 83-87690-21-X.
  13. ↑ Łukasz Gołębiewski: Book Market in Poland. Aneta Nowakowska (tłum.). Warszawa: Biblioteka Analiz, 2006, s. 1–234. ISBN 83-89143-53-4.
  14. ↑ Kontakty. Biblioteka Analiz Sp. z o.o., Redakcja Magazynu Literackiego „Książki”, Redakcja „Biblioteki Analiz”. Redakcja „Wiadomości Księgarskich”. rynek-ksiazki.pl, 26 lutego 2008. [dostęp 2025-10-12].
  15. ↑ Piotr Kitrasiewicz, Łukasz Gołębiewski: Rynek książki w Polsce 1944–1989. Warszawa: Biblioteka Analiz, 2005, s. 1–292. ISBN 83-89143-48-8.
  16. ↑ Czas księgarń i bibliotek przemija. newsweek.pl, 8 października 2012. [dostęp 2025-10-07].
  17. ↑ a b „Aqua Vitae” – nowy dwumiesięcznik o alkoholach. wirtualnemedia.pl. [dostęp 2025-10-07].
  18. ↑ „Aqua Vitae. Ekskluzywny magazyn o alkoholach” (red. nacz. Łukasz Gołębiewski). nukat.edu.pl. [dostęp 2025-10-11].
  19. ↑ Aqua Vitae Łukasz Gołębiewski. krs-online.com.pl. [dostęp 2025-10-07].
  20. ↑ Przemysław Karwowski: Wyniki VIII Ogólnopolskiego Konkursu Win. naszewinnice.pl, 15 września 2017. [dostęp 2025-10-15].
  21. ↑ Konkurs Polskich Wódek i Okowit Ziemniaczanych rozstrzygnięty. instytutskrzynki.pl, 27 września 2022. [dostęp 2025-10-15].
  22. ↑ Radosław Janowski: Warsaw Spirits Competition – Relacja. zinnejbeczki.com, 3 listopada 2024. [dostęp 2025-10-15].
  23. ↑ Alembikowa Old Warsaw Distillery 1865 (ZT – Z.502680). uprp.gov.pl. [dostęp 2025-10-15].
  24. ↑ Marcin Młodożeniec: Stworzyli wódkę o smaku żurku. Powstało tylko 100 butelek. portalspozywczy.pl, 21 kwietnia 2023,. [dostęp 2025-10-15].
  25. ↑ Kuchnia Żydów aszkenazyjskich. jewishfestival.pl, 2025. [dostęp 2025-10-15].
  26. ↑ Łukasz Gołębiewski: Wódka. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2014, s. 1–191. ISBN 978-83-274-0406-0.
  27. ↑ a b c d e f g h i M&P Alkohole i Wina Świata. lubimyczytac.pl. [dostęp 2025-10-11].
  28. ↑ Łukasz Gołębiewski: Świat brandy. Warszawa: Ambra S.A., Biblioteka Analiz, 2016, s. 1–102. ISBN 978-83-63879-79-2.
  29. ↑ Łukasz Gołębiewski: Polska wódka. Łódź: Księży Młyn Dom Wydawniczy, 2021, s. 1–200. ISBN 978-83-7729-649-3.
  30. ↑ Armagnac i inne alkohole Gaskonii. e-isbn.pl. [dostęp 2025-10-10].
  31. ↑ Sherry, porto, madera, marsala… wermut i mistele. e-isbn.pl. [dostęp 2025-10-10].
  32. ↑ Mocne alkohole w Polsce. worldcat.org. [dostęp 2025-10-10].
  33. ↑ Joanna Ruszczyk. Seks, punk i Meksyk. „Newsweek Polska”. Nr 7, s. 111, 2007. Warszawa: Ringier Axel Springer Polska. ISSN 1642-5685. 
  34. ↑ „Xenna moja miłość”, Łukasz Gołębiewski, wyd. 6 (2011). bn.org.pl. [dostęp 2025-10-11].
  35. ↑ a b Krzysztof Masłoń: Dlaczego doszło do zagłady imperium Azteków. rp.pl, 8 marca 2012. [dostęp 2025-10-10].
  36. ↑ Pasja, uzależnienie, autodestrukcja. Brutalna historia szaleńczej miłości. onet.pl, 20 marca 2025. [dostęp 2025-10-11].
  37. ↑ Krzysztof Masłoń: Punkowe pijaństwo na ponuro. rp.pl, 10 lutego 2009. [dostęp 2025-10-10].
  38. ↑ Krzysztof Masłoń: Gołębiewski leci w kulki. rp.pl, 15 lutego 2010. [dostęp 2017-11-28].
  39. ↑ Buchnęło, zawrzało i zgasło. kultura.wp.pl, 14 kwietnia 2011. [dostęp 2025-10-10].
  40. ↑ Janusz R. Kowalczyk: Łukasz Gołębiewski, „Krzyk Kwezala”. culture.pl, 29 września 2021. [dostęp 2025-10-07].
  41. ↑ Michał Baniowski: Złe rodzeństwo. opetaniczytaniem.pl, 12 marca 2013. [dostęp 2025-10-09].
  42. ↑ Kobiety to męska specjalność. studentnews.pl. [dostęp 2025-10-10].
  43. ↑ Łukasz Gołębiewski: Kobiety to męska specjalność. Warszawa: Burda Publishing Polska, 2014, s. 1–238. ISBN 978-83-7778-612-3.
  44. ↑ Podróż do świata malarstwa Hieronima Boscha. studentnews.pl. [dostęp 2025-10-09].
  45. ↑ 3M: Miasto, Mafia & Miłość. biblioteka-slow.pl. [dostęp 2025-10-10].
  46. ↑ Łukasz Gołębiewski: 3M: Miasto, Mafia & Miłość. Warszawa: Biblioteka Analiz, 2020, s. 1–154. ISBN 978-83-952611-9-0.
  47. ↑ Włochaty. Nie damy zniszczyć naszego świata. Dopisać swój wers…. Łukasz Gołębiewski, Malwina Markiewicz (red.). Warszawa: Biblioteka Analiz, 2007, s. 1–227. ISBN 978-83-89143-78-5.
  48. ↑ Łukasz Gołębiewski, Krzysztof Bzowski, Grzegorz Petryszak: Albania. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2013, s. 1–256. ISBN 978-83-7642-137-7.
  49. ↑ a b c O autorze. nofuturebook.pl. [dostęp 2025-10-11].
  50. ↑ Władze PIK w latach 1990–2024. pik.org.pl. [dostęp 2025-10-10].
  51. ↑ Medale i wyróżnienia dla ludzi książki. wydawca.com.pl, 15 września 2008. [dostęp 2025-10-07].
  52. ↑ Laureaci konkursu PIK-owy Laur 2005–2023. pik.org.pl. [dostęp 2025-10-07].
  53. ↑ Tytuł honorowy Przyjaciel Książki nadawany przez Radę Polskiej Izby Książki. pik.org.pl, 8 października, 2020. [dostęp 2025-10-07].
  54. ↑ Plebiscyt 30-lecia rozstrzygnięty. wydawca.com.pl, 23 maja 2023. [dostęp 2025-10-10].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Łukasz_Gołębiewski&oldid=77991589”