Ścibor Ściborowic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ścibor Ściborowic
Ilustracja
Ścibor Młodszy, Muzeum Historyczne w Budapeszcie
Herb
herb Ostoja
Data śmierci 1434
Ojciec Ścibor ze Ściborzyc
Matka Dobrochna Stęszewska
Żona

Dorota Széchényi

Dzieci

Katarzyna

Ścibor Ściborowic z Beckova herbu Ostoja (zm. 1434) – możnowładca węgierski. Był synem sławnego możnowładcy węgierskiego polskiego pochodzenia i zaufanego współpracownika cesarza Zygmunta Luksemburskiego, Ścibora ze Ściborzyc.

Po śmierci Ścibora starszego kontynuował dzieło ojca, znacznie powiększając majętności rodziny na Węgrzech do około 20 miejscowości, na Morawach posiadał 5, a w Niemczech 3 miejscowości. Każda z miejscowości była kluczem dóbr niekiedy w ilości 21 wsi. Poza tym posiadał na własność Zamek w Orawie z przyległymi dobrami. W 1422 r. był komesem Nitrzańskim a w 1424 r. komesem marmaroskim. Pod koniec życia zapisał klasztorowi Augustynów wieś Andod pod zamkiem Suran w Nitrzańskim[1].

Zwalczał m.in. czeskich husytów w Górnych Węgrzech (dzisiejsza Słowacja). Gdy umarł w 1434 r. skończyła się szczęśliwa passa rodziny Ściborów na Węgrzech. Zygmunt Luksemburski doprowadził do unieważnienia testamentu Ścibora młodszego i odebrał ich spadkobiercom majątki nadawane przez ostatnie kilkadziesiąt lat. Zgodnie z ówczesnym prawem węgierskim, Katarzyna otrzymała jedną czwartą spadku w gotówce, wykluczając od spadku zamki Beckov, Kazza, Modor i Sokolcz[2]. Według planów Ścibora z Beckova, Katarzyna miała wyjść za mąż za księcia Przemysława cieszyńskim z dynastii Piastów ale jej mężem został Pal Bánfy, ktòry otrzymał od cesarza Zygmunta zamek Beckov. W ten sposób Katarzyna wróciła w rodzime strony. Beckov pozostał w posiadaniu rodziny Bánfy aż do czasu wymarcia rodu.

Głównym powodem unieważnienia testamentu były najazdy Mikołaja Szarlejskiego, bratanka Ścibora ze Ściborzyc, na Węgry i Morawy. Popierał on tym samym husytów, którzy na króla Czech chcieli wybrać Jagiellona. Oddanie wielkiego majątku w Górnych Węgrzech - całej linii obrony północnych Węgier - Szarlejskiemu, który się o ten majątek upominał, nie wchodziło w rachubę[3].

Płyta nagrobna Ściborowica, wykonana z czerwonego marmuru, znajduje się obecnie w Muzeum Historycznym na zamku w Budapeszcie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ścibor ze Ściborzyc (pol.). kpbc.umk.pl. [dostęp 28 września 2010].
  2. Antoni Prochaska, tytuł: Ścibor ze Ściborzyc, str. 205(69), nakł. Towarzystwa Naukowego, Toruń 1912
  3. Antoni Prochaska, tytuł: Ścibor ze Ściborzyc, str. 205-206 (69-70), nakł. Towarzystwa Naukowego, Toruń 1912

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Prochaska, tytuł: Ścibor ze Ściborzyc, str. 198-208 (62-72), nakł. Towarzystwa Naukowego, Toruń 1912

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]