Augustianie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Augustianie
Dewiza: Amor meus pondus meum
Miłość moja ciężarem moim
Herb zakonu
Pełna nazwa Zakon Świętego Augustyna
Nazwa łacińska Ordo Sancti Augustini
Skrót zakonny OSA
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Data założenia 1 marca 1256
Data zatwierdzenia 9 kwietnia 1256
Przełożony o. Alejandro Moral Antón
Liczba członków 2889 (2009)
Strona internetowa

Zakon Świętego Augustyna (Augustianie, łac. Ordo Sancti Augustini – OSA; do 1963 augustianie-eremici, łac. Ordo Eremitarum Sancti Augustini, OESA) – zgromadzenie zakonne powstałe 1 marca 1256 roku po zjednoczeniu różnych wspólnot eremickich, które żyły według reguły świętego Augustyna z Hippony.

Augustianie są zaliczani do zakonów żebrzących. Ich ubiorem jest czarny habit z kapturem i skórzanym pasem. Prowadzą oni działalność naukową, misyjną, społeczną oraz pracują wśród ludzi chorych, ubogich, upośledzonych i odrzuconych na margines społeczeństwa.

Członkowie zakonu[edytuj]

Augustianami było 16 kardynałów, 3 patriarchów, 58 arcybiskupów i 365 biskupów[1], około 12 świętych i 171 błogosławionych. Do zakonu należeli m.in.: Aegidius Colonna Romanus, Bonaventura Badoer, Luis Ponce de León, Izajasz Boner, Marcin Luter – ojciec Reformacji, Grzegorz Mendel – prekursor genetyki, Andrés de Urdaneta, Tomasz z Villanuevy, Walenty Scholar – astronom, brat Eneasz – współtwórca almanachu astronomicznego, Piotr z Krakowa – teolog[2], Wilhelm Gaczek, Grzegorz Uth.

Augustianie w Polsce[edytuj]

Do Polski w jej ówczesnych granicach (konkretnie do Krakowa) zostali sprowadzeni z Czech w 1342 roku przez króla Kazimierza Wielkiego. W roku 1331 zostali sprowadzeni na Pomorze do Polic przez Bramina III. Siemowit III sprowadził augustianów na Mazowsze, w 1356 r. do Rawy i do Warszawy, a dwa lata później do Ciechanowa[3].

Klasztory w Polsce należały do prowincji bawarskiej i były podzielone na trzy okręgi: polski, mazowiecki i ruski[4]. Do okręgu polskiego należały klasztory w Krakowie, Olkuszu, Książu Wielkim, Wieluniu, Krasnymstawie i Pilznie; do mazowieckiego klasztory w Warszawie (1356), Rawie (1356) i Ciechanowie (1358); do ruskiego w Brześciu Litewskim i Grodnie[5]. Samodzielna polska prowincja zakonna powstała 6 lipca 1547 roku. Podczas reformacji nastąpił kryzys, we wszystkich klasztorach było dziesięciu ojców, z czego jeden w Ciechanowie[6]. Ponowny rozwój nastąpił od XVII wieku. Klasztory na terenach zaboru rosyjskiego zostały zniesione w 1864 r. w ramach szerszej kasaty. Do XX wieku przetrwał tylko klasztor w Krakowie .

W 1950 roku zniesieni w Polsce przez ówczesnego metropolitę krakowskiego, Adama Sapiehę, ze względu na udział zakonników w ruchu księży patriotów. Reaktywowani w początku lat 80. XX wieku.

Obecnie prowincja polska posiada 3 klasztory: dwa w Krakowie i jeden w Łomiankach k. Warszawy. Są to: klasztor pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej Dziewicy i Męczennicy, przy którym działa Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Małgorzaty w Krakowie oraz jedyne w Polsce Zgromadzenie Sióstr Świętego Augustyna, klasztor pw. Matki Bożej Dobrej Rady, przy którym działa Kościół św. Mikołaja z Tolentino w Krakowie, oraz klasztor pw. Matki Bożej Pocieszenia.

Przypisy

  1. stan na 20 maja 2013; źródło: Giga-Catholic Information
  2. Górczyk 2016 ↓, s. 61.
  3. Górczyk 2016 ↓, s. 60.
  4. Górczyk 2016 ↓, s. 58.
  5. Górczyk 2016 ↓, s. 59.
  6. Górczyk 2016 ↓, s. 62-64.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]