Żołnierz o bladym obliczu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żołnierz o bladym obliczu
The Adventure of the Blanched Soldier
Autor Arthur Conan Doyle
Typ utworu kryminał
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Wielka Brytania
Język angielski
Data wydania 1926

Żołnierz o bladym obliczu[1] (ang. The Adventure of the Blanched Soldier) – opowiadanie Arthura Conana Doyle’a z cyklu przygód Sherlocka Holmesa.

Po raz pierwszy publikowane w czasopiśmie „Liberty” w październiku 1926 (ilustrował Frederic Dorr Steele), następna w „The Strand Magazine” w listopadzie 1926 (ilustrował Howard K. Elcock). Stanowi część zbioru Księga przypadków Sherlocka Holmesa (pierwsze wydanie w czerwcu 1927).

Narratorem, podobnie jak w opowiadaniu Lwia grzywa, jest sam Holmes.[2].

Treść[edytuj | edytuj kod]

Weteran II wojny burskiej zwraca się do detektywa o wyjaśnienie niezwykłego zachowania się swego kolegi, którego po powrocie z wojny zamierzał odwiedzić w posiadłości jego rodziców. Został tam przyjęty niechętnie i stwierdził, że tamten celowo ukrywa się przed obcymi, a ponadto odznacza się niepokojącym wyglądem. Wyjaśniając tę podejrzaną sytuację, Holmes zarazem odkrywa, że zagadka człowieka o wyblakłym obliczu pozbawiona jest cech kryminalnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Na język polski tytuł tłumaczony również jako Wyblakłe oblicze (w przekładzie Tadeusza Everta).
  2. W opowiadaniach Klejnot Mazarina i Jego ostatni ukłon oraz w retrospektywnych częściach powieści Studium w szkarłacie i Dolina trwogi narracja jest trzecioosobowa. We wszystkich pozostałych przygodach Holmesa narratorem jest doktor Watson.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]