Željko Bebek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Željko Bebek
Ilustracja
Imię i nazwisko Želimir Bebek
Pseudonim Željko
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1945
Sarajewo, Jugosławia
Pochodzenie Chorwacja
Instrumenty gitara, akordeon, mandolina
Gatunki rock
Zawód wokalista
Aktywność od 1961
Zespoły
Bijelo dugme

Želimir „Željko” Bebek (ur. 16 grudnia 1945 w Sarajewie) – chorwacki muzyk, wokalista jugosłowiańskiego zespołu Bijelo dugme.

Zainteresowanie muzyką wykazywał od najwcześniejszych lat, zabawiał gości swoich rodziców śpiewaniem piosenek usłyszanych w radiu. Pierwszym instrumentem, na którym nauczył się grać, był akordeon. W trzeciej klasie szkoły podstawowej zrezygnował, chcąc grać na gitarze. Nauczycielka muzyki nie zgodziła się, więc Željko skończył, grając na mandolinie. Wkrótce stał się jednym z najlepiej grających na mandolinie w swojej szkole i w nagrodę pozwolono mu zmienić instrument na gitarę[potrzebny przypis].

W wieku 16 lat, gdy był w drugiej klasie szkoły średniej, wszedł w skład swojego pierwszego zespołu Eho 61, gdzie spotkał Kornelije Kovača, Zorana Redžicia i Fadila Redžicia. Gdy zespół się rozpadł, Željko kontynuował granie z braćmi Redžić do momentu, gdy Fadil odszedł do zespołu Indexi. W tym samym czasie Edo Bogeljić zaprosił go do zespołu Kodeksi[potrzebny przypis].

W latach 60. był wokalistą i gitarzystą zespołu Kodeksi. Około 1969 roku spotkał Gorana Bregovicia, którego zaprosił do zespołu. Grupa przeniosła się do południowych Włoch i niebawem się rozpadła. Bebek wrócił do Sarajewa i w 1970 roku reaktywował zespół pod nazwą Novi Kodeksi wraz z Edo Bogeljiciem. Jednak zespół nie odnosił sukcesów, a Bebek niebawem rozpoczął służbę wojskową[potrzebny przypis].

Po powrocie z wojska (1972) Bregović i Bebek występowali w swoim nowym zespole Jutro, który niebawem przekształcił się w Bijelo dugme. Jako wokalista i gitarzysta basowy pozostał w zespole do 1984 roku, nagrywając w międzyczasie i później płyty solowe, które wciąż są wznawiane (na fali tzw. Ju-nostalgii) w krajach byłej Jugosławii i w Europie Zachodniej, także jako kompilacje („składanki”). Nagrywa wciąż nowe płyty. W 2017 roku album studyjny Ono nešto naše i w 2018/2019 podwójny album koncertowy (CD i Blue-Ray) pod tytułem Željko Bebek Live.

Gdy wybuchła wojna w Bośni przeniósł się do Zagrzebia. Zajmuje się muzyką, nagrywaniem i wydawaniem płyt. Przez pewien czas prowadził kawiarnię „Tajna veza”.

W czerwcu 2005 roku wziął udział razem z pozostałymi członkami Bijelo dugme w trzech pożegnalnych koncertach w Sarajewie, Zagrzebiu i Belgradzie (Turneja 2005 Sarajevo-Zagreb-Beograd).

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie katalogu discogs.com (albumu Live jeszcze w nim nie ma)[1]:

  • 1978: Skoro da smo isti
  • 1984: Mene tjera neki vrag
  • 1985: Armija B
  • 1989: Pjevaj moj narode
  • 1989: Niko više ne sanja
  • 1990: ...Karmin, pjesma i rakija
  • 1992: ...a svemir miruje
  • 1993: Sve najbolje (kompilacja)
  • 1994: Gori svijet... Ti ċeš ga ugasiti
  • 1995: Puca mi u glavi
  • 1999: S tobom i bez tebe
  • 2000: Ošini po prašini
  • 2002: Svijet nek' pukne popola
  • 2003: 18 največih hitova
  • 2006: Zlatna kolekcija (kompilacja 2 CD)
  • 2009: Platinum Collection (kompilacja 2 CD)
  • 2011: Najlepše ljubavne pjesme (kompilacja z serii „Love Collection”)
  • 2012: Kad poljubac pomiješaš sa vinom
  • 2014: Antologija Bebek 40 godina (kompilacja 4 CD)
  • 2017: Ono nešto naše
  • 2018: Dueti (kompilacja)
  • 2018: Live (koncertowa 2 CD)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Željko-Bebek, discogs.com [dostęp 2019-06-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]