Adam Remiszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Remiszewski
Ilustracja
Adam Remiszewski (przed 1933)
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1889
Łętownia
Data śmierci 1940
Starosta powiatu strzyżowskiego
Okres od 1927
do ?
Poprzednik Ludwik Lipiński
Następca Bronisław Russocki
Starosta powiatu przeworskiego
Okres od ?
do 1932
Następca Władysław Petzelt
Starosta powiatu przemyskiego
Okres od 1932
do 1939
Poprzednik Stanisław Michałowski

Adam Remiszewski (ur. 4 stycznia 1889 w Łętowni, zm. 1940) – starosta w okresie II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 stycznia 1889 w Łętowni jako syn Kazimierza[1][2][3]. W 1907 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum z wykładowym językiem polskim w Przemyślu (w jego klasie był Józef Panaś)[4][1]. Około 1913 wstąpił do służby państwowej[2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pracował w służbie samorządowej od 1922[2]. Pracował jako referendarz w starostwie powiatu rawskiego, po czym w 1927 został mianowany na stanowisko starosty powiatu strzyżowskiego[5]. Później pełnił stanowisko starosty powiatu przeworskiego, z którego w 1932 został przeniesiony na stanowisko starosty powiatu przemyskiego, które piastował w kolejnych latach do 1939[6][7][8][9][10][11].

Podczas urzędowania w Przemyślu należał do Polskiego Białego Krzyża (wspólnie z żoną)[12]. W 1934, 1935 pełnił funkcję opiekuna organizacyjnego Ligi Morskiej i Kolonialnej w urzędzie starostwa przemyskiego[13]. W maju 1936 został członkiem zarządu Okręgowego Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego w Przemyślu[14]. Zasiadał w zarządzie okręgu wojewódzkiego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[15].

Uchwałą rady gminy Krzywcza z 5 maja 1936 otrzymał tytuł honorowego obywatela Krzywczy[16][17]. za jego rządów w grudniu 1936 doszło do aresztowań przemyskich działaczy narodowych w związku z rzekomymi nieprawidłowościami finansowymi podczas prowadzonej przez nich zbiórki pieniężnej na rzecz ubogich[18]. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Przemyślu z 28 grudnia 1936 zostało skonfiskowane wydanie czasopisma „Ziemia Przemyska” nr 49-50 z 19-26 grudnia 1936 z uwagi na to, że w jego treści pojawił się artykuł informujący o rzekomym tolerowaniu przez starostę Remiszewskiego nadużyć w Wydziale Powiatowym oraz w Powiatowej Komunalnej Kasie Oszczędności[19]. Jako starosta przemyski dokonywał administracyjnych konfiskat wydań tego czasopisma (decyzja z 15 maja 1937 wobec numeru 19-21 z 2-15 maja 1936 oraz decyzja z 15 października 1937 wobec numeru 44 z 16 października 1937) powołując się na rzekome wypełnienie znamion występku z art. 127 (znieważenie władzy wzgl. urzędu) i 170 (publiczne rozpowszechnianie fałszywych informacji mogących wywołać niepokój publiczny) kodeksu karnego[20][21]. W październiku 1937 w trakcie „Dnia Przemyśla” na antenie Polskiego Radia Lwów w audycji satyrycznej Wesoła Lwowska Fala został okrzyknięty królem[22]. 18 października 1938 zakazał organizowania obywatelskiej straży „Pomnika Orląt” w Przemyślu[23][24]. W tym samym czasie, przed wyborami parlamentarnymi w 1938 wydawał zakazy zebrań publicznych, organizowanych przez działaczy Stronnictwa Narodowego[25].

Miał córkę Barbarę, od 15 sierpnia 1939 żonę ppor. dr. Mariana Gorzeńskiego[26].

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej ewakuował się na wschód wraz z urzędnikami przemyskimi[27]. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez Sowietów. W 1940 został zamordowany przez NKWD, a jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/2-18 oznaczony numerem 2457)[3][28][29]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum z wykładowym językiem polskim w Przemyślu za rok szkolny 1907. Przemyśl: 1907, s. 43, 46.
  2. a b c Spis urzędników i funkcjonariuszów niższych władz administracji ogólnej Województwa Lwowskiego według stanu z dnia 31 grudnia 1930 r.. , s. 10, 1931. 
  3. a b Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 78. [dostęp 2015-06-17].
  4. Kronika. Ustny egzamin dojrzałości. „Echo Przemyskie”. Nr 46, s. 3, 9 czerwca 1907. 
  5. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Województwa Lwowskiego”. Nr 5, s. 4, 15 maja 1927. 
  6. Ruch służbowy. „Lwowski Dziennik Wojewódzki”. Nr 9, s. 132, 31 maja 1932. 
  7. Święto 22 pułku artylerii lekkiej w Przemyślu. „Wschód”. Nr 12, s. 8, 20 maja 1936. 
  8. Wykaz. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”. Nr 32, s. 3, 10 listopada 1936. 
  9. Odznaczenie wybitnego działacza społecznego. „Gazeta Lwowska”. Nr 253, s. 3, 6 listopada 1937. 
  10. Kronika. Sprostowanie. „Ziemia Przemyska”. Nr 39, s. 3, 8 października 1938. 
  11. Konferencja prasy polskiej w Przemyślu. „Pobudka”. Nr 9 (62), s. 6, 1 maja 1939. 
  12. „Oświata - to potęga”. Wydawnictwo pamiątkowe z okazji obchodu 15-lecia Niepodległości Państwa Polskiego. Przemyśl: 1933, s. 90, 94.
  13. Część oficjalna. Prowadzenie ewidencji rozdziału miesięczników: „Morze” i „Zew Morza” – zarządzenia wykonawcze. „Zew Morza”. Nr 12, s. 27, 1934. 
  14. Nowy zarząd Tow. Przyjaciół Strzelców w Przemyślu. „Wschód”. Nr 13, s. 9, 30 maja 1936. 
  15. Zjazd L.O.P.P. w Przemyślu. „Wschód”. Nr 29, s. 13, 10 listopada 1936. 
  16. Kronika. Obywatel honorowy. „Ziemia Przemyska”. Nr 6-7, s. 6, 6-13 lutego 1937. 
  17. Honorowy obywatel Krzywczy. krzywcza.eu. [dostęp 2018-04-28].
  18. Janusz Majka. Ruch narodowy w Przemyślu w latach II Rzeczypospolitej. „Rocznik Przemyski”. Tom XLV, z. 4, s. 170, 2009. 
  19. Oświadczenie. „Ziemia Przemyska”. Nr 6-7, s. 1, 6-13 lutego 1937. 
  20. Kronika. Konfiskata. „Ziemia Przemyska”. Nr 22-23, s. 4, 22-29 maja 1937. 
  21. Kronika. Konfiskata. „Ziemia Przemyska”. Nr 45, s. 3, 23 października 1937. 
  22. Kronika. Zrozumiałe fiasko. „Ziemia Przemyska”. Nr 46, s. 3, 30 października 1937. 
  23. Kronika. Dokument. „Ziemia Przemyska”. Nr 42, s. 4, 29 października 1938. 
  24. Kronika. Po likwidacji Straży Pomnika Orląt. „Ziemia Przemyska”. Nr 41, s. 3, 22 października 1938. 
  25. Kronika. Zakazane zebranie w Niżankowicach. „Ziemia Przemyska”. Nr 42, s. 3, 29 października 1938. 
  26. Zenon Andrzejewski. Marian Bronisław Gorzeński (1906-2001) – lekarz z pancernej husarii. „Acta Medicorum Polonorum”. Nr 3, s. 40, 2013. 
  27. Tadeusz Kudyba: Historia. old.przemysl.kmpsp.gov.pl/. [dostęp 2018-04-28].
  28. Leszek Marian Włodek: Tajne plany i bilans germanizacji i sowietyzacji Przemyśla w latach 1939-1945. kki.pl. [dostęp 2018-04-28].
  29. Leszek Marian Włodek: Przemyślanie ofiary zbrodni w Charkowie, Katyniu i Miednoje w 1940 r.. kki.pl. [dostęp 2018-04-28].