Wesoła Lwowska Fala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wesoła Lwowska Fala – audycja Polskiego Radia Lwów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysłodawcą i głównym organizatorem był Wiktor Budzyński, który tworzył formy sceniczne i audycje, z których finalnie wykształciła się Wesoła Lwowska Fala.

Bazą dla późniejszej audycji były amatorskie teatrzyki akademickie we Lwowie:

  • „Wesoły Ul” oraz „Nasze Oczko” (1928–1930[1]), który działał początkowo w celu finansowego zasilenia kas Bratniej Pomocy, wspomagającej materialnie studentów. Wystawiana przez formację w sali Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego rewia Randka pod Wiedeńską cieszyła się ogromną popularnością i rozsławiło teatrzyk
  • dwa teatrzyki założone przez żydowską młodzież akademicką: „Złoty Pieprzyk” i „Różowy Monokl”, w których wystawiano programy Emanuela Schlechtera, bardzo popularnego twórcy wielu piosenkarskich przebojów, z piosenkami skomponowanymi przez Alfreda Schūtza (późniejszego twórcę Czerwonych maków na Monte Cassino).

Bezpośrednimi pierwowzorami radiowymi były kolejno: próbne audycje rozrywkowe emitowane na falach Polskiego Radia Lwów w 1931 i do lipca 1932, potem program nadany pod koniec lata 1932 z restauracji „Pohulanka”, a następnie wyemitowana premierowo 23 października 1932 audycja pt. Wesoła Niedziela, która jako całopopołudniowe pasmo pojawiała się co trzy tygodnie[2][3][1]. W dalszym toku rozwoju Wesoła Niedziela została przekształcona w Wesołą Lwowską Falą[4], która była emitowana od 16 lipca 1933[5] do 1938, stając się najpopularniejszym programem radiowym II RP[6].

Z okazji setnej audycji w 1935 została wydana odznaka pamiątkowa[7].

Według szacunków audycję słuchało każdorazowo ok. 6 mln słuchaczy (1/6 mieszkańców Polski) i jednocześnie ok. 50% populacji miejskiej[8].

Od 1938 program funkcjonował pod nazwą „Tajoj”. Historię audycji w II Rzeczypospolitej zakończył wybuch II wojny światowej. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 członkowie zespołu przekroczyli granicę polsko-rumuńską. Pod koniec 1939 w Rumunii była emitowana Wojenna Lwowska Fala[1]. Później twórcy audycji dotarli do Francji. Zmobilizowani do Polskich Sił Zbrojnych przeszli szlak bojowy z wojskiem polskim na Zachodzie – przez Francję, Wielką Brytanię, Włochy[9]. W latach 1940–1946 na obszarze Francji, następnie Szkocji i Anglii była tworzona Czołówka Teatralna Wojska Polskiego[1].

Po wojnie zespół przestał istnieć. Większość jego członków pozostała na uchodźstwie. Za pośrednią kontynuację audycji był uważany program pt. Podwieczorek przy mikrofonie, emitowany na antenie Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w latach 1952–1963, a później audycje na falach sekcji polskiej BBC[1].

Ludzie[edytuj | edytuj kod]

Autorem większości tekstów Wesołej Lwowskiej Fali był Wiktor Budzyński. Występowali w niej, rozśmieszając słuchaczy swoimi dialogami:

Do zespołu należeli też[6]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Stefan Legeżyński. Wesoła Lwowska Fala. „Biuletyn”. Nr 23, s. 80, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. Wiadomości o Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. 30-ta rocznica. „Biuletyn”. Nr 2 (3), s. 59, Listopada 1962. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. Staszek „Estecz”. List do przyjaciela. Wspomnienie o śp. Wiktorze Budzyńskim. „Biuletyn”. Nr 23, s. 73-74, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  4. Staszek „Estecz”. List do przyjaciela. Wspomnienie o śp. Wiktorze Budzyńskim. „Biuletyn”. Nr 23, s. 74, Grudzień 1972. Koło Lwowian w Londynie. 
  5. Wiktor Budzyński: Prawda o Lwowskiej Fali. lwow.home.pl. [dostęp 2018-10-08].
  6. a b Wesoła Lwowska Fala www.polskieradio.pl
  7. Odznaka honorowa Koła Lwowian. „Biuletyn”. Nr 19-20, s. 114, Lipiec 1971. Koło Lwowian w Londynie. 
  8. Anna Milewska-Młynik. Losy Teodozji Lisiewicz – słynnej Ciotki Bańdziuchowej z „Wesołej Lwowskiej Fali”. „Zesłaniec”. Nr 65, s. 27, 2015. Rada Naukowa Związku Sybiraków. 
  9. Baciar na wygnaniu Historia, Uważam Rze (15.03.2015)
  10. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (4), s. 75, Maj 1963. Koło Lwowian w Londynie. 
  11. Stanisław Wasiuczyński (1906-1995) na stronach kwartalnika Cracovia Leopolis (2/1996)
  12. Kronika miejska. Zgon śp. A. Kowalskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, nr 54 z 6 marca 1936. 
  13. Kronika miejska. Nowy speaker rozgłośni lwowskiej. „Gazeta Lwowska”, 1936, nr 51, str. 2, Jagiellońska Biblioteka Cyfrowa
  14. Henryk Vogelfänger. Żałobny rejestr lwowski. „Biuletyn”. Nr 24, s. 101-102, Czerwiec 1973. Koło Lwowian w Londynie. 
  15. O lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. „Biuletyn”. Nr 33, s. 67, Grudzień 1977. Koło Lwowian w Londynie. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]